ซุนซินซินเดินตามมาติด ๆ วางสัมภาระลงข้างที่นอนของซูอัน
ถ้าหวังเจาเตี้ยนมาถึงทีหลัง ก็มีแต่ต้องนอนตรงตำแหน่งริมสุด
ในที่สุดซุนซินซินก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อครู่ซูอันถึงไม่พูดอะไรให้มากความ
ถึงพูดไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ สู้รีบเข้ามาจับจองที่นอนไว้ก่อนยังดีกว่า
ซูอันวางสัมภาระเรียบร้อย แต่ยังไม่ได้ปูเครื่องนอน
เพราะเธอตั้งใจจะซื้อเสื่อมาปูบนเตาอิฐก่อน แล้วค่อยปูเครื่องนอนทับลงไป
ถ้าปูเครื่องนอนลงไปตรง ๆ ก็เปื้อนง่าย
ซูอันหันไปบอกซุนซินซินว่า “บ่ายนี้เราไปซื้อเสื่อมาปูกันก่อน ยังไม่ต้องรีบจัดที่นอนหรอก”
ซุนซินซินเพิ่งมาชนบทเป็นครั้งแรก ไม่รู้อะไรเลย แต่รู้ว่าแค่ทำตามซูอันก็พอ
“ได้!”
ซูอันมองสำรวจสภาพในบ้าน จุดพักปัญญาชนหนุ่มสาวไม่มีเฟอร์นิเจอร์เตรียมไว้ให้พวกเธอเลย
เพราะอย่างนั้นคงต้องไปถามที่หน่วยผลิตดูว่ามีบ้านไหนขายเฟอร์นิเจอร์บ้าง เธอต้องซื้อ шкафเสื้อผ้ากลับมาสักใบ
หวังเจาเตี้ยนบ่นด่าอยู่พักใหญ่กว่าจะเข้ามาในห้อง พอเข้ามาแล้วถึงเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองต้องนอนตรงตำแหน่งที่แย่ที่สุด ใจก็ยิ่งหงุดหงิด
เธอมองซุนซินซินแล้วพูดว่า “ฉันจะนอนตรงนี้ ส่วนคุณหนูนายทุนอย่างแกก็เหมาะจะนอนท้ายเตาเท่านั้นแหละ”
เห็นหวังเจาเตี้ยนคิดจะรังแกซุนซินซินอีก ซูอันจึงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “ไม่รู้จักมาก่อนได้ก่อนหรือไง? ทำไม คิดจะเอาวิธีกดขี่แบบนายทุนมาใช้หรือไง?
ถ้าเป็นแบบนั้น เราคงต้องไปคุยกันให้รู้เรื่องต่อหน้าหัวหน้าหน่วยผลิตแล้วล่ะ”