หลังจากหวังเว่ยหัวส่งของให้แล้วก็กลับไป
ซูอันหยิบสมุดลงทะเบียนขึ้นมาเริ่มเทียบลายมือ
เป็นอย่างที่คิด พอเทียบกันแล้วก็ยืนยันได้ว่าใครเป็นคนปลอมจดหมายร้องเรียน
คนคนนั้นก็คือฉู่เฉิงอวี่ ปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท
เมื่อสืบจนรู้ว่าฉู่เฉิงอวี่เป็นคนทำ ซูอันก็ไม่ได้แปลกใจนัก
ถึงอย่างไรฉู่เฉิงอวี่ก็ประจบเสิ่นหรูอี้อยู่บ่อย ๆ ครั้งนี้ที่เขาคิดวางแผนใส่ร้ายเธอ ก็คงเป็นเพราะเสิ่นหรูอี้ยุยง
ในเมื่อจับได้ทั้งสองคนแล้ว ซูอันย่อมไม่ปล่อยพวกเขาไป ต้องซ้อมให้หนักเพื่อระบายความแค้นเสียหน่อย
“พี่อัน รู้แล้วเหรอว่าใครคิดร้ายกับพี่?” ลู่หว่านถิงเห็นท่าทีของซูอันจึงถามขึ้น
ซูอันพยักหน้า “อืม เป็นปัญญาชนฉู่”
ลู่หว่านถิงสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะลุกพรวดแล้วถลกแขนเสื้อขึ้น “พี่อัน เดี๋ยวฉันไปซ้อมเขาให้เอง”
ซูอันกลับขวางลู่หว่านถิงไว้ “รีบร้อนไปทำไม?
รอให้ถึงกลางคืนก่อน ถ้าตอนนี้ไปซ้อมเขาโต้ง ๆ เราก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย สู้แอบไปตอนกลางคืนดีกว่า”
เดิมทีลู่หว่านถิงกำลังเดือดพล่าน แต่พอได้ยินซูอันพูดแบบนี้ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
จริงด้วย รอให้ถึงกลางคืนก่อน
จะให้เรื่องของคนประหลาดแบบนี้ลากเธอให้เดือดร้อนไปด้วยไม่ได้
ซูอันไม่รีบร้อนอะไร ตอนกลางคืนยังให้ซุนซินซินทำกับข้าวดี ๆ เพิ่มอีกหลายอย่าง กินให้อิ่มแล้วค่อยลงมือ
ลู่เจิ้นถิงถามขึ้นตรง ๆ “คืนนี้ต้องให้ผมช่วยไหม?”
ลู่เจิ้นถิงถามอย่างจริงใจ ถ้าซูอันต้องการ เขาก็ยินดีช่วยลงแรงจัดการ