เสิ่นหรูอี้หันไปมองปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทคนอื่น ๆ ก่อนถามพวกเขาว่า “เมื่อคืนเห็นปัญญาชนซูมาที่จุดพักของพวกเราหรือเปล่า ได้ยินเสียงอะไรไหม?”
หลังเสิ่นหรูอี้ถามจบ คนอื่น ๆ ต่างส่ายหน้า “ไม่เห็น เมื่อคืนพวกเราหลับไปแล้ว ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”
เมื่อปัญญาชนรุ่นเก่าทุกคนยืนยันว่าไม่ได้ยินอะไร เสิ่นหรูอี้ก็ไม่มีหลักฐานอื่น ต่อให้เธอคิดว่าคนลงมือมีโอกาสเป็นซูอันมากที่สุด ก็ไม่มีทางให้หวังเว่ยหัวช่วยทวงความเป็นธรรมให้ได้
เสิ่นหรูอี้โกรธมาก แบบนี้ไม่เท่ากับยอมเสียเปรียบไปฟรี ๆ หรอกเหรอ?
เธอกับฉู่เฉิงอวี่ถูกซ้อมจนเจ็บหนัก จะปล่อยให้เรื่องจบลงง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้
หวังเว่ยหัวไม่เสียเวลาพูดกับพวกเขามากนัก อนุมัติวันลาให้ แล้วไปตามหมอจากสถานพยาบาลมาช่วยจัดการบาดแผลให้ด้วย
จัดการเรื่องของเสิ่นหรูอี้กับฉู่เฉิงอวี่เสร็จแล้ว หวังเว่ยหัวก็ไปจัดการงานอื่น ๆ ของกองพลต่อ
ปัญญาชนคนอื่น ๆ ไม่ได้สนใจสองคนนั้น ต่างพากันไปทำงานในนา
คะแนนแรงงานผูกกับเสบียง พวกปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทอย่างพวกเขาต้องเลี้ยงตัวเอง จะเสียคะแนนแรงงานไม่ได้
พอปัญญาชนเหล่านั้นไปถึงนา เรื่องที่ฉู่เฉิงอวี่กับเสิ่นหรูอี้ถูกคนซ้อมก็แพร่กระจายออกไปทันที
เมื่อได้ยินว่าฉู่เฉิงอวี่กับเสิ่นหรูอี้ถูกซ้อม หลายคนก็พากันสะใจ
สมาชิกในกองพลเองก็ไม่ได้ชอบพวกเขาอยู่แล้ว โดยเฉพาะเสิ่นหรูอี้ พอได้ยินว่าเธอถูกซ้อม แทนที่จะเห็นใจ คนในกองพลกลับแอบปรบมือชื่นชมอยู่ลับหลัง