ตอนนี้ตรวจค้นบ้านของซูอันจนทั่วแล้ว แต่ก็ไม่พบอะไรเลย หวงอวี้จึงจำต้องพาเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองคนกลับไป
ไม่รู้ว่าไอ้คนไร้คุณธรรมคนไหนเป็นคนแจ้งความ เธอดีใจเก้อเสียแล้ว
เดิมทีตั้งใจจะมาดูซูอันซวย แต่สุดท้ายตัวเองกลับต้องเสียเที่ยว
หวงอวี้กลับไปด้วยความโมโห สมาชิกหน่วยผลิตย่อมรู้กันแล้วว่าซูอันบริสุทธิ์ คงมีคนอิจฉาจนแจ้งความใส่ร้ายเธอ
เมื่อหวังเว่ยหัวเห็นว่าการตรวจสอบทางซูอันไม่พบอะไร ก็โล่งใจขึ้นมา “เอาละ ในเมื่อทางปัญญาชนซูไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนก็กลับไปเถอะ เที่ยงนี้กินข้าวให้เร็วหน่อย บ่ายจะได้ออกมาทำงานแต่เนิ่น ๆ”
ตอนนั้นถึงเวลาอาหารกลางวันพอดี พอหวังเว่ยหัวเตือน ทุกคนก็ทยอยกลับไป
เสิ่นหรูอี้กับฉู่เฉิงอวี่เห็นว่าคราวนี้ซูอันรอดพ้นเคราะห์ไปได้ ต่างก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง
ตอนทั้งคู่เดินกลับ สีหน้าเศร้าหมองที่พยายามปกปิดไว้ก็ยังเผยออกมา
เมื่อเดินห่างออกมาแล้ว เสิ่นหรูอี้จึงดึงฉู่เฉิงอวี่ไว้แล้วถามว่า “ปัญญาชนฉู่ คุณไม่ได้เอาของใส่ไว้แล้วเหรอ? ทำไมเจ้าหน้าที่ตำรวจถึงค้นไม่เจออะไรเลยล่ะ?”
ฉู่เฉิงอวี่ส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งที่ฉันใส่ไว้แล้วแท้ ๆ...”
“ของชิ้นนั้นคงไม่หายไปเองหรอกมั้ง?”
“แต่ฉันใส่ไว้จริง ๆ นะ มั่นใจว่าใส่ไว้แล้ว หรือปัญญาชนซูสนิทกับหัวหน้าเฉิงมาก เจ้าหน้าที่ตำรวจเลยเข้าข้างเธอ?”
พอได้ยินฉู่เฉิงอวี่พูดแบบนั้น เสิ่นหรูอี้ก็คิดว่ามีความเป็นไปได้
ดูท่าต่อไปคงแจ้งตำรวจไม่ได้ ต้องแจ้งไปที่คณะกรรมการโดยตรง