ซูอันคุ้นเคยกับขั้นตอนเหล่านี้ดีอยู่แล้ว ปัญญาชนที่ลงชนบทส่วนใหญ่มักไม่ได้เอาเสบียงติดตัวมาด้วย จึงต้องให้กองการผลิตสำรองให้ล่วงหน้า
ถ้ากองการผลิตไม่สำรองเสบียงให้ แล้วมีข่าวว่าปล่อยให้ปัญญาชนอดตาย ชื่อเสียงคงไม่ดีแน่
แต่เสบียงที่สำรองให้ย่อมมีไม่มาก
หวังเว่ยหัวนำธัญพืชหยาบมาแจกทุกคน คนละแป้งข้าวโพด 5 ชั่ง แป้งข้าวฟ่าง 5 ชั่ง มันฝรั่ง 10 ชั่ง และมันเทศ 20 ชั่ง
พอเห็นเสบียงที่กองการผลิตสำรองให้ หวังเจาเตี้ยนก็ปิดบังสีหน้ารังเกียจไว้ไม่มิด
ถึงบ้านของเธอในเมืองจะมีฐานะไม่ดี แต่ก็ไม่ได้ถึงกับต้องกินแต่ธัญพืชหยาบ นี่ไม่มีธัญพืชละเอียดเลยสักนิด
ซูอันนึกถึงตอนลงชนบทในชาติก่อน ธัญพืชหยาบยังแทบกินไม่อิ่ม ชีวิตในตอนนั้นลำบากจริง ๆ
ชาตินี้เธอเอาเงินกับคูปองติดตัวมามากมาย ในที่สุดก็ไม่ต้องกลับไปใช้ชีวิตลำบากอีกแล้ว
ซูอันจึงหันไปถามหวังเว่ยหัว «หัวหน้ากองการผลิต ที่นี่ซื้อเสบียงได้ไหมคะ? ฉันอยากซื้อธัญพืชละเอียดสักหน่อย»
หวังเว่ยหัวพยักหน้า «ได้ ข้าวสารจินละ 8 เฟิน แป้งสาลีขาวจินละ 1 เหมา ซื้อเสบียงในชนบทไม่ต้องใช้คูปอง เธออยากได้เท่าไรก็บอกมา»
ซูอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะซื้อข้าวสาร 30 จินกับแป้งสาลีขาว 20 จิน
ซุนซินซินคิดว่าต่อไปตัวเองต้องกินข้าวร่วมกับซูอัน ในเมื่อซูอันซื้อเสบียงแล้ว เธอก็ควรซื้อไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นกินเสบียงของซูอันน่ะสิ