เถาต้าหนีหวังดีเอ่ยเตือน ซูอันจึงยิ้มตอบว่า “ป้าต้าเหนีย ถ้าป้ากังวลเรื่องนี้ ก็วางใจได้เลยค่ะ”
เถาต้าหนีชะงักไป ไม่เข้าใจความหมายของซูอัน
จากนั้นซูอันก็อธิบายว่า “ป้าต้าเหนีย จริง ๆ แล้วร่างกายของแฟนฉันปกติดี ไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ
เขาแค่กลัวว่าจะถูกพวกป้า ๆ ตามตื๊อ เลยจงใจแต่งเรื่องแบบนั้นขึ้นมาเอง”
เถาต้าหนี: “???”
สหายลู่นี่เป็นคนใจเด็ดจริง ๆ
เรื่องแบบนี้ ลู่เจิ้นถิงยังกล้าแต่งขึ้นมาใส่ตัวเองได้ด้วย
“ป้าต้าเหนีย ตอนนี้ฉันบอกแล้วว่าแฟนฉันไม่มีปัญหาเรื่องนั้น ป้าว่าฉันกับเขาเหมาะสมกันไหมคะ?” ซูอันมองเถาต้าหนีที่อ้าปากค้างแล้วขยิบตาถามยิ้ม ๆ
เถาต้าหนีได้สติกลับมาแล้วตอบว่า “ถ้าสหายลู่ไม่มีปัญหาเรื่องนั้น เอ่อ...พวกเธอสองคนคบกันก็นับว่าเหมาะสมกันอยู่
แต่ป้าก็ยังคิดว่าเธอโดดเด่นเกินไป ผู้ชายคนไหนก็ไม่คู่ควรกับเธอหรอก”
ซูอันยิ้มร่า “ป้าต้าเหนียชมฉันเกินไปแล้วค่ะ ฉันไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก”
ทั้งสองคุยกันอยู่พักหนึ่ง ตอนเถาต้าหนีกลับบ้าน อารมณ์ของเธอก็ผ่อนคลายลงมาก ไม่หนักอึ้งเหมือนตอนมาแล้ว
พอเถาต้าหนีกลับถึงบ้าน หวังเว่ยหัวก็ถามถึงสถานการณ์ของซูอันด้วยความเป็นห่วง
“เป็นยังไงบ้าง? สหายซูตัวน้อยพูดว่าไง?
คบกับสหายลู่จริง ๆ แล้วเหรอ?”
เถาต้าหนีพยักหน้า “ใช่ ทั้งสองคนคบกันจริง ๆ”