ลู่เจิ้นถิงเองก็รู้สึกได้เหมือนกันว่า ซูอันกำลังฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเขาอยู่หรือเปล่า?
แต่ถึงซูอันจะฉวยโอกาสแต๊ะอั๋ง ลู่เจิ้นถิงก็ไม่ได้ติดใจอะไรสักนิด ตรงกันข้าม เขากลับตื่นเต้นมากด้วยซ้ำ
ทั้งสองคนปั่นจักรยานไปด้วยกัน ไม่นานก็ถึงตัวอำเภอ
วันนี้ลู่เจิ้นถิงเป็นคนปั่นจักรยาน ซูอันจึงประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย
ซูอันอดทอดถอนใจอีกครั้งไม่ได้ว่า มีแฟนนี่ดีจริง ๆ
พอถึงอำเภอ ซูอันก็ตรงไปที่สหกรณ์จัดซื้อเพื่อซื้อเกลือมาหนึ่งกระสอบ
ส่วนลู่เจิ้นถิงถามว่า “อันอัน อยากดูของอย่างอื่นอีกไหม?
ถ้ามีอะไรที่ชอบ ฉันซื้อให้”
ลู่เจิ้นถิงทำท่าราวกับร่ำรวยมหาศาล
เขาคิดว่าในเมื่อซูอันเป็นแฟนของเขาแล้ว เขาก็ต้องดีกับเธอ
ซูอันรู้สึกว่าแค่ลู่เจิ้นถิงมีน้ำใจเช่นนี้ก็น่าประทับใจมากแล้ว
ส่วนของในสหกรณ์จัดซื้อแห่งนี้ ไม่มีอะไรที่ซูอันสนใจเป็นพิเศษ
เสื้อผ้ากับรองเท้าที่นี่ก็มีแบบไม่สวยเท่าในเมือง
ต่อให้เธอต้องซื้อเสื้อผ้าหรือรองเท้า ก็ไม่มาซื้อที่นี่หรอก
“ไม่มีค่ะ”
พอได้ยินซูอันบอกว่าไม่มีอะไรอยากซื้อ ลู่เจิ้นถิงก็รู้สึกเสียดายที่ซื้อของขวัญให้เธอไม่ได้ แต่พอเดาสาเหตุออกอยู่บ้าง
ของดี ๆ ในอำเภอไม่มีเท่าไร ไว้เขาค่อยลองถามเพื่อนที่เมืองหลวง ดูว่าจะส่งของที่ผู้หญิงชอบมาให้ได้บ้างไหม เผื่อของจากเมืองหลวงจะถูกใจซูอัน
หลังซื้อเกลือแล้ว ซูอันก็ซื้อของใช้จำเป็นติดมือมาอีกเล็กน้อย