แม้ในจดหมายจะระบุให้ซูอันไปคนเดียว แต่ลู่หว่านถิงกับคนอื่น ๆ ไม่จำเป็นต้องออกหน้า
ทุกคนเป็นห่วงความปลอดภัยของซุนซินซิน จึงรีบขี่จักรยานไปยังวัดร้างทางตะวันตกของเมือง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงวัดร้างทางตะวันตกของเมือง
ซูอันให้ลู่เจิ้นถิงกับคนอื่น ๆ รออยู่ข้างนอก ในเมื่ออีกฝ่ายระบุให้เธอเข้าไปคนเดียว หากคนอื่นเข้าไปด้วย ก็อาจทำให้ซุนซินซินตกอยู่ในอันตราย
วัดแห่งนี้ถูกทิ้งร้างไปแล้ว
หลายปีมานี้มีการกวาดล้างความเชื่องมงาย สถานที่เช่นนี้จึงไม่อนุญาตให้ผู้คนมาสักการะ
วัดร้างมีฝุ่นจับหนาเตอะ
เมื่อเข้าไปในวัดแล้ว ซูอันถึงได้รู้ว่ามีคนหลายคนรอเธออยู่ข้างใน
ทันทีที่เธอก้าวเข้าไป ชายสองคนกับหญิงหนึ่งคนที่ยืนอยู่ก็หันมามองเธอพร้อมกัน
ซูอันรู้จักผู้หญิงคนนั้น เธอคือเสิ่นหรูอี้ที่ถูกส่งไปปรับปรุงความประพฤติในฟาร์ม
เมื่อเห็นเสิ่นหรูอี้อยู่ที่นี่ ซูอันก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเรื่องนี้ถึงมุ่งเป้ามาที่เธอ
ตอนนั้นเสิ่นหรูอี้ถูกส่งไปปรับปรุงความประพฤติในฟาร์ม ก็เป็นฝีมือของซูอันทั้งนั้น ผู้หญิงคนนี้จึงคิดแก้แค้นเธอ
แต่เสิ่นหรูอี้รู้ว่าการลงมือกับซูอันโดยตรงไม่ใช่เรื่องง่าย จึงจับซุนซินซินไว้ เพื่อล่อซูอันออกมา
เสิ่นหรูอี้กวาดตามองซูอันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาอำมหิต
ในที่สุดผู้หญิงคนนี้ก็โผล่มาจนได้
หึ ๆ นังสารเลวนี่ทำให้เธอต้องเจ็บหนักขนาดนี้ วันนี้ในที่สุดเธอก็มีโอกาสได้แก้แค้นแล้ว