หวังเว่ยหัวมีภาพจำไม่ดีต่อเสิ่นหรูอี้ พอเห็นเธอเดินเข้ามา ท่าทีของเขาก็ยิ่งเย็นชา
“คุณเสิ่น มาหาผมมีธุระอะไรหรือครับ?”
เสิ่นหรูอี้บอกจุดประสงค์ตรง ๆ “หัวหน้าหน่วยผลิตคะ จุดพักปัญญาชนคับแคบเกินไป ฉันอยากขอที่ดินมาสร้างบ้านเอง เรื่องนี้ช่วยจัดการให้ฉันเร็ว ๆ หน่อยนะคะ”
หวังเว่ยหัวมองเสิ่นหรูอี้ เห็นเธอพูดราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว ราวกับหัวหน้าหน่วยผลิตอย่างเขาต้องช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เธอ
พอเทียบกับตอนที่ซูอันมาขอให้เขาช่วยสร้างบ้าน หวังเว่ยหัวก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า เมื่อไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบก็ไม่รู้สึก แต่พอเปรียบเทียบแล้วก็เห็นความแตกต่างชัดเจน
ปัญญาชนหนุ่มสาวซูรู้จักวางตัวดีกว่าเยอะ ท่าทีของเสิ่นหรูอี้แย่เกินไป คนแบบนี้เขาไม่อยากช่วยจริง ๆ
แน่นอนว่าหวังเว่ยหัวไม่มีทางตอบตกลงเรื่องนี้ทันที เขาต้องทำให้เสิ่นหรูอี้รู้เสียก่อนว่าเขาไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรก็ยอมง่าย ๆ
“ใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว ตอนนี้ไม่มีเวลามาสร้างบ้านให้คุณหรอก ต่อให้คุณอยากสร้าง ก็ต้องรอให้เก็บเกี่ยวเสร็จก่อนค่อยว่ากัน” หวังเว่ยหัวพูดจบก็คิดจะไล่เสิ่นหรูอี้ไป
ผู้หญิงจอมก่อเรื่องแบบนี้ แค่มองก็ทำให้เขาปวดหัวแล้ว
เสิ่นหรูอี้ได้ยินคำพูดของหวังเว่ยหัวก็แย้งอย่างไม่ยอมแพ้ “หัวหน้าหน่วยผลิตคะ ช่วยจัดการให้ฉันเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม? ฉันไม่อยากรอนาน ที่จุดพักปัญญาชนมีคนอยู่ตั้งเยอะ ฉันอยู่ไม่ชินจริง ๆ ค่ะ”
หวังเว่ยหัวทำหน้าขึงขังแล้วตำหนิว่า “คุณเสิ่น ในเมื่อคุณลงชนบทมาเป็นปัญญาชนของหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวของเราแล้ว ผมหวังว่าคุณจะเห็นประโยชน์ส่วนรวมของหน่วยผลิตสำคัญเป็นอันดับแรก และเอาประโยชน์ส่วนตัวไว้ทีหลัง