บทที่ 77 เป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน!
ลู่หว่านถิงยิ้มพลางพูดว่า “พี่ เห็นแล้วใช่ไหมคะ ฉันสมัครลงชนบทแล้วค่ะ”
ลู่เจิ้นถิง: “……”
เห็นพี่ชายแท้ ๆ ทำหน้าขรึมไม่พูดไม่จา ลู่หว่านถิงก็รีบถาม “พี่ทำหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ? เห็นฉันแล้วไม่ดีใจเหรอ ไม่รู้สึกเซอร์ไพรส์บ้างเลยหรือไง?”
“เธอกำลังทำอะไรเหลวไหลอยู่เนี่ย อยู่ดี ๆ ทำไมถึงสมัครลงชนบทมาที่นี่? ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่อันตรายมาก?”
ถ้าที่นี่สงบปลอดภัย ลู่หว่านถิงจะมาแล้วก็มาไปเถอะ
แต่ที่นี่อันตรายขนาดนี้ สายลับจากประเทศศัตรูเคลื่อนไหวกันบ่อย ถ้ายัยนี่มาเจออันตรายเข้าจะทำยังไง?
เห็นพี่ชายแท้ ๆ ดูเหมือนกำลังโกรธ ลู่หว่านถิงได้แต่ถอนหายใจ “พี่ ก็คนที่บ้านคอยเร่งให้ฉันไปดูตัวไม่ใช่เหรอคะ? ฉันไม่อยากดูตัวจริง ๆ ก็เลยรีบหนีมาไกล ๆ สมัครลงชนบทเสียเลย
ได้ยินว่าพี่อยู่ที่นี่ ฉันก็เลยสมัครลงชนบทมาที่นี่ค่ะ”
ลู่เจิ้นถิงไม่รู้จะพูดอะไรดี
ตอนนี้มาแล้ว อยากกลับไปก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ด้วยอิทธิพลของตระกูลลู่ การหาทางกลับเข้าเมืองก็ไม่ได้ยากนัก
ลู่เจิ้นถิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เดี๋ยวพี่จะบอกพ่อกับแม่ แล้วหาทางส่งเธอกลับเข้าเมือง ชนบทไม่ใช่ที่ที่อยู่สบายหรอกนะ”
พอเห็นลู่เจิ้นถิงจะให้กลับ ลู่หว่านถิงก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “พี่ ฉันไม่กลับบ้านหรอกค่ะ
ฉันลงชนบทมาเพื่อหนีความวุ่นวาย กลับไปทีไรที่บ้านก็ต้องเร่งให้ฉันไปดูตัวอีก