ยังมีเศษกากน้ำมันหมูเหลืออยู่อีกไม่น้อย ของพวกนี้เป็นของดีทีเดียว ไว้คราวหน้าตอนผัดกับข้าวใส่ลงไปสักหน่อย ถึงจะไม่อร่อยเท่าเอาไปผัดกับเนื้อ แต่ก็หอมมากเหมือนกัน
พอเคี่ยวน้ำมันเสร็จ ซุนซินซินก็รับหน้าที่ทำมื้อเย็นต่อ
พวกเขายังมีเนื้อหมูป่าเหลืออยู่อีกเยอะ ตอนเย็นจึงผัดเนื้อจานใหญ่กินกันอีกจาน
เมื่อเห็นซูอันกินได้เยอะขนาดนั้น พวกปัญญาชนที่ลงชนบทต่างก็แอบทอดถอนใจ โชคดีที่เธอเป็นคนขยันเอาการเอางาน ถ้าเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็น เกรงว่าคงเลี้ยงตัวเองไม่รอดด้วยซ้ำ
พอถึงวันรุ่งขึ้นตอนออกไปทำงาน ซูอันก็เจอแม่ของเอ้อร์โก่ว
พูดให้ถูกคือแม่ของเอ้อร์โก่วเป็นฝ่ายเข้ามาหาเธอเอง
แม่ของเอ้อร์โก่วยิ้มประจบพลางถามซูอันว่า “ปัญญาชนซู มีแฟนหรือยังจ๊ะ?”
ซูอันรู้สึกว่าป้าคนนี้จู่ ๆ ก็มาใส่ใจเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็ยังตอบตามตรงว่า “ยังค่ะ”
พอได้ยินซูอันบอกว่ายังไม่มีแฟน แม่ของเอ้อร์โก่วก็โล่งใจทันที
ไม่มีแฟนก็ดีเลยพอดี เธอจะได้แนะนำให้ลูกชายอย่างเอ้อร์โก่ว
“ปัญญาชนซู อายุหนูก็ไม่น้อยแล้ว ถึงวัยสร้างครอบครัวแล้วนะ
ลองคิดดูสิ หนูเป็นคนต่างถิ่นที่ลงมาอยู่หน่วยผลิตของเรา คงลำบากไม่น้อยเลยใช่ไหม?
ปัญญาชนที่มาจากต่างถิ่นอย่างหนู ก็ควรแต่งงานกับคนท้องถิ่น จะได้มีครอบครัวสามีไว้พึ่งพา
ลูกชายป้ายังไม่ได้แต่งงาน สนใจให้ป้าแนะนำให้ไหม?
ป้าเห็นว่าหนูเป็นเด็กดี ถ้าได้หนูมาเป็นลูกสะใภ้ ป้าต้องดีใจมากแน่ ๆ ต่อไปป้าจะดูแลหนูอย่างดีเลย”