ซุนซินซิน ลูกสมุนตัวน้อยไม่รู้เลยว่าเพราะมีเธออยู่ด้วย ซูอันถึงรู้สึกว่าชีวิตในแต่ละวันช่างสุขสบาย
ถ้าไม่มีซุนซินซิน ซูอันจะไปหาของอร่อยมากมายขนาดนี้กินได้จากที่ไหน
ที่จริงแล้วทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้ติดค้างอะไรกัน ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์
หลังจากขึ้นเขาติดต่อกันอยู่หลายวัน ในที่สุดซูอันก็สะสมเหยื่อที่ล่าได้มาอีกชุดหนึ่ง
วันนั้นหลังเลิกงาน ซูอันทักหัวหน้าหน่วยผลิตว่าจะเข้าอำเภอ จากนั้นก็ปั่นจักรยานไป
คราวนี้นำของป่ามาขายสะดวกกว่าแต่ก่อนมาก แค่ไปหาหลี่ซานก็พอ
จากเรื่องคราวก่อน ซูอันมั่นใจว่าหลี่ซานไม่กล้าคิดไม่ซื่ออีกแล้ว
เมื่อมาถึงที่ของหลี่ซาน ซูอันก็เคาะประตูรั้วดังปัง ๆ อยู่หลายครั้ง
ปกติคนของหลี่ซานจะใช้รหัสลับกัน แต่ซูอันไม่รู้รหัสลับของพวกเขา จึงทำได้แค่เคาะประตู
เมื่อได้ยินว่าไม่มีรหัสลับจากข้างนอก คนข้างในก็ถามว่า “ใครน่ะ?”
เสียงเย็นเยียบของซูอันดังขึ้น “ย่าทวดของพวกแกไง ไม่เปิดประตูเดี๋ยวฉันถีบพังซะเลย!”
ภายในบ้านเงียบไปหลายวินาที คล้ายจะเดาตัวตนของซูอันออก จึงรีบมีคนมาเปิดประตู
คราวนี้ซูอันไม่ได้เข็นรถเข็นเล็กมา แต่ใส่ของป่าลงในกระสอบแล้วหิ้วมาเอง
เมื่อเห็นซูอันหิ้วห่อสัมภาระหนักอึ้งมาหลายห่อ ลูกน้องของหลี่ซานก็ตะลึงกันหมด
ของพวกนี้ดูแล้วคงหนักหลายร้อยชั่ง แต่พออยู่ในมือซูอันกลับดูเหมือนไม่มีน้ำหนักอย่างนั้น