เสิ่นหรูอี้ไม่เคยนึกเลยว่าสถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้
เถาต้าหน้โง่หรือไง?
มีของดีให้รับแท้ ๆ ยังไม่ยอมรับอีก?
เห็นเสิ่นหรูอี้ยังยืนดื้อไม่ยอมไป เถาต้าหน้าก็ยัดของใส่อ้อมแขนเธอทันที “อะไร ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ยังไม่รีบไปอีก
ถ้ามีคนมาเห็นเข้า คงคิดว่าบ้านเรารับสินบนจริง ๆ!”
พูดจบ เถาต้าหน้าก็ผลักเสิ่นหรูอี้ออกจากบ้าน
เสิ่นหรูอี้ถูกเถาต้าหน้าขับไล่ออกมา
ของที่ซื้อมาเยอะแยะขนาดนี้ เธอกลับไม่มีโอกาสได้มอบให้ใครเลย!
เมื่อส่งของไม่สำเร็จ เสิ่นหรูอี้ก็ย่อมหมดโอกาสชิงโควตาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหาร
เธอจะยอมได้ยังไง?
เสิ่นหรูอี้ยืนอยู่หน้าบ้านเถาต้าหน้า กระทืบเท้าด้วยความโมโห ก่อนจะถือของเดินจากไปอย่างจำใจ
กลับไปค่อยคิดดูอีกทีว่าจะหาวิธีอื่นได้หรือเปล่า
ซูอันกำลังจะมาหาเถาต้าหน้าพอดี วันนี้เธอล่ากวางเหลืองได้ตัวหนึ่ง จึงแบ่งเนื้อมาให้หลายชั่ง
ปกติหวังเว่ยหัวกับเถาต้าหน้าดูแลเธออยู่เสมอ พอเธอได้ของดีมา ก็เต็มใจแบ่งมาให้พวกเขาบ้าง
ไม่คิดเลยว่าพอมาถึงก็เห็นภาพเสิ่นหรูอี้ถูกไล่ออกมา
ซูอันมองของในมือเสิ่นหรูอี้ แล้วความคิดก็แล่นปราด ก่อนจะเดาเรื่องราวได้ทันที
คงอยากได้โควตาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหารสินะ
นี่ตั้งใจเอาของมาฝากเพื่อขอสินบนหรือ?
น่าเสียดาย หัวหน้าหน่วยผลิตไม่รับ!
ช่วงนี้ซูอันได้คลุกคลีกับหวังเว่ยหัวและเถาต้าหน้า จึงรู้จักนิสัยของทั้งคู่ดี