ถึงอย่างนั้น เมื่อรู้ว่าซูอันใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไร ของที่เถาต้าหนีได้รับจากเธอจึงมักรับไว้โดยไม่เกรงใจ
รับน้ำใจจากอีกฝ่ายแล้ว เถาต้าหนีก็จะหาโอกาสตอบแทนซูอันให้ได้
หลังจากนำเนื้อไปให้เถาต้าหนีแล้ว ซูอันก็กลับบ้าน
ทางด้านหวังเว่ยหัว เขากำลังหารือกับเจ้าหน้าที่หน่วยผลิตว่าจะมอบโควตาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหารครั้งนี้ให้ใคร
หน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวมีนักเรียนมัธยมปลายอยู่เพียงไม่กี่คน ส่วนคนที่มีวุฒิการศึกษาสูงคือกลุ่มปัญญาชนที่มาจากในเมือง
เจ้าหน้าที่หน่วยผลิตหารือกันจนได้ข้อสรุปว่า โควตา 2 ที่นั่งจะแบ่งให้สมาชิกหน่วยผลิต 1 ที่นั่ง และปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทอีก 1 ที่นั่ง แบบนี้ทั้งสมาชิกหน่วยผลิตและกลุ่มปัญญาชนก็จะไม่ติดใจ
แต่โควตา 2 ที่นั่งนี้จะให้ใครกันแน่ ยังต้องพิจารณาให้แน่ชัดอีกครั้ง
หวังเว่ยหัวตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ จึงเรียกเจ้าหน้าที่หน่วยผลิตมาหารือกัน
สุดท้ายผู้ที่ได้รับโควตาจากหน่วยผลิตแห่งนี้คือสหายชายชื่อหวังกั๋วปิง ส่วนฝั่งปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทตกลงกันว่าจะมอบให้หัวหน้ากลุ่มอย่างหลินอ้าวตง
ปกติหวังกั๋วปิงทำงานในหน่วยผลิตได้ดี ขยันขันแข็ง สมาชิกหน่วยผลิตต่างก็ชื่นชมเขา
ส่วนหลินอ้าวตงยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาลงชนบทมานานขนาดนี้ ประสบการณ์ย่อมเพียงพอแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นหัวหน้ากลุ่มปัญญาชนด้วย หากมอบโควตาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหารให้หลินอ้าวตง ทุกคนก็ไม่มีใครคัดค้าน