ส่วนซุนซินซินนั้น เธอตั้งใจเลือกลงชนบทเพราะภูมิหลังทางครอบครัว
ในเมืองวุ่นวายกว่าชนบท อีกทั้งเธอยังรู้สึกว่าช่วงที่อยู่ชนบทก็ใช้ชีวิตได้ดี จึงไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องกลับเข้าเมืองไปเรียนมหาวิทยาลัย
ทั้งสองคนไม่สนใจและไม่ต้องการโควตานี้ ซูอันจึงหันไปบอกหวังเว่ยหัวว่า “หัวหน้าหน่วยผลิตคะ โควตานี้ให้คุณกับหน่วยผลิตเป็นคนจัดสรรเถอะค่ะ
ถ้าให้ฉันจัดการ ฉันคงทำให้ใครไม่พอใจเข้าสักคน เพราะไม่ว่าจะยกโควตาให้ใครก็ไม่ดีทั้งนั้น”
หวังเว่ยหัวได้ยินซูอันพูดเช่นนี้ ก็เห็นว่าเธอพูดมีเหตุผลมาก
เขาสะเพร่าไปเอง
ปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทอย่างซูอันช่วยหน่วยผลิตสร้างผลงานไว้มากมายขนาดนี้ เขาจะทำให้เธอต้องเดือดร้อนไม่ได้
“ได้ ถ้าเธอไม่ต้องการ งั้นฉันจะจัดสรรโควตานี้เอง”
เมื่อพูดเรื่องนี้จบ หวังเว่ยหัวเห็นว่าไม่มีธุระอื่นแล้ว จึงกลับไปก่อน
แม้ซูอันกับคนอื่นจะไม่สนใจ แต่พอปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทคนอื่น ๆ ได้ยินว่าหน่วยผลิตของพวกเขามีโควตาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหาร 2 ที่ ทุกคนก็พากันตื่นเต้นขึ้นมา
สำหรับปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทอย่างพวกเขา การรอวันได้กลับเข้าเมืองนั้นแทบไม่มีที่สิ้นสุด
แต่ถ้าได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหารก็ไม่เหมือนกัน
เมื่อเข้าเรียนได้ ก็จะได้กลับเข้าเมือง หลังเรียนจบยังมีโอกาสได้รับการจัดสรรงานดี ๆ ในเมืองอีกด้วย
มีงานทำแล้ว ยังจะต้องเหน็ดเหนื่อยขุดดินทำไร่อยู่ชนบทไปทำไม?
พวกปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทแทบจะทนชีวิตในชนบทไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก พวกเขาคงอยากจากไปเดี๋ยวนี้เลย