หวงอวี้ไม่ยอมแพ้ อยากขัดขวางไม่ให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง จึงเดินไปหาเฉิงซือหยวนแล้วพูดว่า “ผู้การเฉิงคะ เอกสารที่ฉันส่งให้คุณวันนี้ยังจัดการไม่เสร็จเลยนะคะ ทางผู้การสวี่กำลังร้อนใจอยู่ ตอนนี้คุณยังมีเวลาออกไปกินข้าวกับคนอื่นอีกเหรอคะ?”
เมื่อเห็นว่าหวงอวี้มาขัดขวางโอกาสที่เขากว่าจะได้นั่งกินข้าวกับซูอันตามลำพัง เฉิงซือหยวนก็มองเธอด้วยแววตาไม่พอใจอยู่หลายส่วน
“เจ้าหน้าที่หวง นี่เป็นงานของผม เดี๋ยวผมจะจัดการเอง ไม่ต้องให้คุณมาคอยควบคุม ตอนนี้คุณกำลังสอนผมทำงานอยู่หรือไง?”
ตอนเฉิงซือหยวนเอ่ยถาม น้ำเสียงและแววตาของเขาแฝงความเย็นชาอยู่หลายส่วน
เพื่อนร่วมงานของหวงอวี้ต่างคิดว่าเธอไม่รู้จักดูสถานการณ์
เธอเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตำรวจธรรมดา อย่าว่าแต่ไม่มีสิทธิ์ล่วงเกินเฉิงซือหยวนหรือสั่งสอนเขาเลย ต่อให้ผู้การสวี่มาเองก็ยังไม่กล้าพูดอะไรเฉิงซือหยวนมากนัก
ตำแหน่งของผู้การเฉิงภายนอกดูเหมือนรองผู้การสถานีตำรวจของอำเภอพวกเขา แต่ภูมิหลังและชาติตระกูลของเขาไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเทียบได้
เฉิงซือหยวนมาประจำอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้ก็เพื่อฝึกฝนตัวเองเท่านั้น ไม่อย่างนั้นคนอย่างเขาคงไม่มีโอกาสได้พบปะด้วยซ้ำ
เมื่อถูกเฉิงซือหยวนสวนกลับเช่นนี้ ใบหน้าของหวงอวี้ก็แดงก่ำ
พอเห็นเฉิงซือหยวนโกรธ หวงอวี้ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
“ผู้การเฉิง ขะ...ขอโทษค่ะ ฉันแค่เตือนคุณเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่น ฉันพูดมากเกินไป ก้าวก่ายเรื่องของคุณแล้วค่ะ”