กินข้าวเสร็จ ซูอันก็พาเด็ก ๆ ไปจัดการธุระสำคัญ
เธอพาเด็ก ๆ ไปที่สำนักงานเขตในเมือง
สวีเว่ยดีใจมากที่ซูอันจะช่วยทำทะเบียนบ้านให้พวกเขา
พอทำทะเบียนบ้านเสร็จ เด็ก ๆ เหล่านี้ก็จะได้เข้าเรียนในปีหน้า
เพราะก่อนหน้านี้เฉิงซือหยวนช่วยฝากฝังไว้ พอซูอันไปติดต่อที่สำนักงานเขตในเมือง การทำทะเบียนบ้านให้เด็ก ๆ จึงราบรื่นมาก
เมื่อเห็นว่าจัดการเรื่องทะเบียนบ้านของเด็ก ๆ เรียบร้อยแล้ว ซูอันก็ถามสวีเว่ยต่อว่ายังมีเรื่องอะไรที่อยากให้เธอช่วยอีกไหม
สวีเว่ยคิดว่าไม่มีอะไรให้ช่วยแล้ว เรื่องอื่นพวกเขาจัดการกันเองได้
ซูอันคิดว่าเด็ก ๆ พวกนี้ลำบากไม่น้อย สวีเว่ยซึ่งเป็นพี่ใหญ่ที่สุดก็เพิ่งอายุแค่ 12 ปี วัยนี้ดูแลตัวเองได้ก็นับว่าเก่งแล้ว แต่เขากลับต้องดูแลเด็กที่เล็กกว่าตัวเองอีกหลายคน
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูอันก็เสนอให้หาป้าสักคนมาช่วยดูแลพวกเขา
คอยทำอาหาร ซักเสื้อผ้า และทำความสะอาดให้เด็ก ๆ ในแต่ละวัน
ไม่ว่าจะอย่างไร มีผู้ใหญ่คอยดูแลก็ย่อมดีกว่าปล่อยให้เด็ก ๆ ฝืนแบกรับทุกอย่างกันเอง
ตอนแรกสวีเว่ยกังวลว่าถ้าจ้างคนมาช่วย ซูอันจะต้องเสียเงินมาก
แต่พอซูอันพูดว่า “พี่ไม่ขาดเงินหรอก” สวีเว่ยก็ไม่คัดค้านอีก ปล่อยให้เธอจัดการตามที่เห็นสมควร
ซูอันคิดว่าในเมื่อจะหาคนมาช่วย ก็ต้องหาคนที่ไว้ใจได้ หากได้คนที่ไม่น่าไว้ใจมา ไม่เพียงช่วยเด็ก ๆ ไม่ได้ แต่อาจทำให้ชีวิตของพวกเขาแย่ลงกว่าเดิมด้วย