บทที่ 68 เสิ่นหรูอี้ สาวน้อยดอกไม้ขาว
เสิ่นหรูอี้ไม่มีทางบอกใครหรอกว่าถูกตระกูลเสิ่นไล่ออกมา จนจำใจต้องลงชนบท
หลายปีมานี้เธอหยิ่งยโสมาตลอด ไม่อยากให้ใครดูถูก
อย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้สถานการณ์ที่แท้จริงของตระกูลเสิ่น เธอยังปั้นภาพตัวเองให้เป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ได้
คนอื่นรู้ว่าเธอเก่งกาจ ก็จะเข้าหาและเอาอกเอาใจเธอ
“เดิมทีฉันไม่จำเป็นต้องลงชนบทหรอก แต่คิดว่าตัวเองเป็นเยาวชนในยุคใหม่ ก็ควรช่วยพัฒนาประเทศของเรา
ครั้งนี้ฉันตอบรับคำเรียกร้องของผู้นำ ลงไปสร้างผลงานในผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่
ฉันสมัครลงชนบทด้วยตัวเอง ก็เพราะหวังว่าจะได้มีส่วนช่วยพัฒนาประเทศของเรา”
หลังเสิ่นหรูอี้พูดจบ หลายคนรอบข้างก็ส่งสายตาชื่นชมมาให้ แม้แต่เจ้าหน้าที่ของสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษายังอดชื่นชมไม่ได้ว่าเธอมีจิตสำนึกสูงส่ง
ถ้าเยาวชนในเมืองทุกคนมีจิตสำนึกสูงส่งอย่างเสิ่นหรูอี้ การเคลื่อนไหวส่งคนขึ้นเขาลงชนบทก็คงดำเนินไปได้ง่ายขึ้น
แต่ก็มีบางคนคิดว่าเสิ่นหรูอี้โง่
มีชีวิตสุขสบายในเมืองอยู่ดี ๆ ไม่เอา กลับคิดจริง ๆ หรือว่าการลงชนบทจะดีนักหนา?
พอลงชนบทไปแล้วจะไปสร้างบ้าบออะไร ก็ต้องไปทำงานในนาอยู่กับพวกชาวบ้านเท่านั้นแหละ
“สหาย คุณเก่งมากจริง ๆ พวกเราต้องเรียนรู้จากคุณแล้ว” ชายหนุ่มที่เพิ่งคุยกับเสิ่นหรูอี้เอ่ยประจบ
เสิ่นหรูอี้แสร้งทำเป็นถ่อมตัวอยู่สองสามคำ