โชคดีที่ตอนอยู่ในยุคหลัง ซูอันเคยเรียนภาษาต่างประเทศมาหลายภาษา เธอพูดภาษาดี ภาษาอาร์ และภาษาอังกฤษได้
แน่นอนว่าภาษาที่ซูอันถนัดที่สุดยังคงเป็นภาษาอังกฤษ
จากบทสนทนาของสายลับประเทศอาร์สองคนนั้น ซูอันพอเดาได้ว่าพวกเขาขึ้นเขามาครั้งนี้เพื่อหาเอกสารบางอย่าง
ซูอันเป็นคนประเทศหัวกั๋ว เธอนึกถึงว่าคนประเทศอาร์เคยรุกรานประเทศหัวกั๋วมาก่อน ตอนนี้ยังคิดจะมาทำร้ายคนของประเทศหัวกั๋วอีก เธอจึงพุ่งไปปรากฏตัวด้านหลังทั้งสองคนทันที
พอเข้าไปใกล้ ซูอันก็ตบเข้าที่ต้นคอของแต่ละคน ทั้งคู่หมดสติล้มลงกับพื้นทันที
จากนั้นซูอันหยิบเชือกป่านออกมาจากมิติ มัดทั้งสองคนให้เรียบร้อย แล้วยัดใส่กระสอบ ก่อนจะแบกสายลับทั้งคู่ลงจากเขา
เมื่อลงจากเขาแล้ว ซูอันทักซุนซินซิน บอกว่าต้องเข้าเมืองไปจัดการธุระสักหน่อย ถ้ากลับมาไม่ทันก็กินข้าวไปก่อนได้เลย
ซุนซินซินไม่รู้ว่าซูอันจะไปทำธุระอะไร แต่เห็นเธอมีสีหน้าจริงจัง จึงรีบพยักหน้ารับ
ซูอันมัดสายลับทั้งสองไว้กับกระสอบ แล้วปั่นจักรยานพาคนไปยังอำเภอ
เธอตรงไปที่สถานีตำรวจทันที
ตอนซูอันไปถึง เฉิงซือหยวนก็อยู่ที่นั่นพอดี
พอเห็นซูอันมา เฉิงซือหยวนก็รู้สึกยินดีขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“สหายซู มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
เฉิงซือหยวนเดินออกมาทักทายซูอันก่อน
หวงอวี้ก็อยู่ที่นั่นพอดี
ปกติเวลาเธอชวนเฉิงซือหยวนคุย เขามักทำหน้าบึ้งเย็นชา แต่ตอนนี้กลับแสดงท่าทีอบอุ่นกับซูอันขนาดนี้