ซูอันมองโจรที่อยู่เบื้องล่างด้วยสายตาเหนือกว่า “ตอนนี้ยอมคืนมาได้หรือยัง?”
โจรไม่เคยคิดเลยว่าซูอันจะเก่งกาจขนาดนี้
หลังได้เห็นฝีมือของซูอัน เขาก็รู้ดีว่าถ้ายังไม่ยอมคืนกระเป๋าเงิน เธอคงเตะเขาตายได้ด้วยลูกเดียว
เขาล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาด้วยมือสั่นเทา แล้วยื่นให้ซูอัน “คุณย่า ผมยอมแล้ว ผมยอมแล้ว”
ซูอันรับกระเป๋าสตางค์มา ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “แล้วจะดื้อไปทำไม? ยอมคืนตั้งแต่แรกก็จบแล้วแท้ ๆ ยังจะหาเรื่องเจ็บตัวอีก”
พูดจบ ซูอันก็ล้วงเชือกป่านออกมาจากกระเป๋า แล้วมัดมือมัดเท้าโจรไว้
ในเมื่อเป็นโจร จะปล่อยไปง่าย ๆ ไม่ได้ ต้องส่งตัวไปให้ตำรวจ ไม่อย่างนั้นปล่อยคนชั่วแบบนี้ไปก็มีแต่จะกลับไปขโมยของอีก
แต่ซูอันไม่ได้คิดจะไปส่งด้วยตัวเอง จึงหันไปพูดกับคนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ว่า “มีสหายคนไหนใจดีอยากช่วยพาเขาไปส่งตำรวจไหมคะ?”
พอซูอันถาม คนที่ยืนมุงดูอยู่เมื่อครู่ก็มีคนใจดีรีบก้าวออกมา อาสาช่วยพาคนพวกนี้ไปส่งตำรวจ
ในกลุ่มคนเหล่านั้นมีลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวอยู่ด้วย
เดิมทีลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ จึงคิดจะเข้ามาช่วยจับโจร
แต่ไม่คิดเลยว่าจะยังไม่ทันได้ออกโรง ซูอันก็พุ่งเข้าไปจัดการโจรจนอยู่หมัดเสียแล้ว
เพราะเคยเห็นความเก่งกาจของซูอันมาก่อน พอเห็นเธอเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเช่นนี้อีกครั้ง ทั้งคู่จึงไม่รู้สึกประหลาดใจนัก แต่ก็ยังอดทึ่งในความเก่งของเธอไม่ได้
แม้แต่พวกเขาที่ฝึกฝนมาเป็นเวลานานก็ยังต้องยอมรับว่า ลูกเตะของซูอันเมื่อครู่เท่สุด ๆ