กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงทำงาน เพราะฉะนั้นก่อนออกไปกวาดของ ซูอันย่อมต้องเติมท้องให้อิ่มเสียก่อน
ซูอันไปที่ร้านอาหารของรัฐ แล้วสั่งอาหารมาหลายอย่างเหมือนเดิม
สั่งอาหารเสร็จ เธอก็หาที่นั่งว่างแล้วนั่งลง
ทันทีที่ซูอันนั่งลง ชายคนหนึ่งที่โต๊ะไม่ไกลก็จ้องเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย
ประสาทสัมผัสทั้งห้าของซูอันเฉียบคมกว่าคนทั่วไป พอรู้ว่ามีคนจ้อง เธอก็หันไปมองตามทิศทางของสายตานั้น
คนที่จ้องเธอเป็นชายท่าทางน่าขยะแขยง หน้าตาไม่เอาไหน แถมใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยหลุมสิว ดูแล้วก็ไม่น่าจะสูงนัก
เมื่อประกอบกับสายตาหื่นกระหายของเขา ซูอันก็รู้สึกอยากอาเจียน
ซูอันรีบเบือนหน้าหนี ไม่มองอีก แค่เห็นคนแบบนี้นานขึ้นอีกนิดก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว
แต่หลังจากสบตากับซูอัน ชายลามกกลับยิ่งถูกความงามของเธอดึงดูด
เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของซูอัน แล้วถามว่า “สหาย รังเกียจไหมถ้าฉันจะนั่งกินข้าวด้วย? มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองก็ได้”
ซูอันไม่คิดว่าชายคนนี้จะเดินมาถึงโต๊ะของเธอเพื่อขอนั่งร่วมโต๊ะ
เมื่อสบเข้ากับดวงตาของชายลามก ซูอันก็ตอบปฏิเสธอย่างเย็นชาทันที “รังเกียจสิ เห็นหน้าคุณแล้วฉันกินข้าวไม่ลงหรอก
อีกอย่าง ฉันมีเงิน ไม่ต้องให้คุณเลี้ยง
โต๊ะว่างมีตั้งเยอะ รบกวนไปเลือกโต๊ะอื่นเถอะ อย่ามายืนให้ฉันรู้สึกขยะแขยงอยู่ตรงนี้”
พอซูอันพูดจบ สีหน้าของชายลามกก็มืดครึ้มลงทันที
ถูกซูอันปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้าแบบนี้ เขาย่อมโกรธจนแทบระเบิด