ลู่เจิ้นถิงเห็นซูอันจ้องตัวเองอยู่ ทั้งที่ปวดฉี่มาก แต่กลับฉี่ไม่ออกเสียอย่างนั้น
เขาจึงเอ่ยกับซูอันอย่างกระอักกระอ่วนว่า “อันอัน คุณ...ช่วยอย่ามองผมได้ไหม แบบนี้ผมฉี่ไม่ออก”
ซูอัน “……”
เอาเถอะ เธอสะเพร่าไปหน่อย
จริงด้วย บางคนพอถูกจ้องก็ฉี่ไม่ออก ถ่ายไม่ออก
ซูอันจึงเบือนหน้า หันหลังให้เขา
พอเห็นว่าซูอันไม่ได้มองตัวเองแล้ว ลู่เจิ้นถิงก็ลอบถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นซูอันก็ได้ยินเสียงฉี่ดังซ่า
รอจนเสียงนั้นเงียบลง ซูอันจึงหันกลับมาถามว่า “เสร็จแล้วใช่ไหม?”
ลู่เจิ้นถิงพยักหน้า ใบหน้าแดงก่ำ
ซูอันเข้าไปช่วยยกโถปัสสาวะออก แล้วก็พบว่าของส่วนนั้นของลู่เจิ้นถิงถูกเขาหยิบออกมาแล้ว
คราวนี้ซูอันถึงได้ตระหนักว่าเมื่อครู่นี้เธอวู่วามเกินไป
ที่แท้เขาไม่ได้ขยับมือทั้งสองข้างไม่ได้ แต่ขยับได้แค่ข้างเดียว
เมื่อครู่ลู่เจิ้นถิงหยิบของส่วนนั้นใส่โถปัสสาวะเองได้แท้ ๆ แต่เธอกลับช่วยจับใส่ให้เสียอย่างนั้น
แย่แล้ว ไม่รู้ลู่เจิ้นถิงจะคิดไหมว่าเธอตั้งใจหาโอกาสเอาเปรียบเขา
แต่ความจริงซูอันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย
ซูอันเหลือบมองตรงนั้นของลู่เจิ้นถิงอีกครั้ง ก่อนจะช่วยดึงกางเกงเขาขึ้น
“เอ่อ ลู่เจิ้นถิง ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจแตะตรงนั้นของคุณ”
ถ้าซูอันไม่พูดก็ยังพอว่า แต่พอเธอตั้งใจพูดขึ้นมา ใบหน้าของลู่เจิ้นถิงก็ยิ่งแดงจัด