กัวเหมี่ยวพยักหน้าตามแล้วพูดว่า “นั่นสิ ต้องให้พี่ถิงระวังตัวไว้ให้มากหน่อย
คนทั่วไปคงสู้พี่ถิงไม่ได้หรอก แต่ผู้อำนวยการเฉิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ฝีมือแทบไม่เป็นรองพี่ถิง”
กัวเหมี่ยวพอรู้เรื่องตระกูลเฉิงอยู่บ้าง
ตระกูลเฉิงไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลลู่มากนัก
ส่วนคุณสมบัติส่วนตัวของเฉิงซือหยวนก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าลู่เจิ้นถิงเท่าไร
เพราะฉะนั้น ถ้าเฉิงซือหยวนมาแข่งกับลู่เจิ้นถิงจริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นฝ่ายแพ้
ระหว่างที่ทั้งสามคุยกัน ก็มาถึงโรงพยาบาล
พอถึงโรงพยาบาล พวกเขาก็รีบไปยังห้องพักผู้ป่วยของลู่เจิ้นถิงทันที
ตอนนี้ลู่เจิ้นถิงเสียเลือดไปมาก จึงยังคงหมดสติอยู่
แต่สัญญาณชีพด้านอื่นยังคงปกติดี แพทย์ก็บอกแล้วว่าอาการของลู่เจิ้นถิงไม่ร้ายแรง ตอนนี้พวกเขาแค่รอให้เขาฟื้นก็พอ
“พี่อัน อาการพี่ถิงเป็นยังไงบ้างครับ?” กัวเหมี่ยวถาม
ซูอันพยักหน้า “ก็โอเคนะ ตอนนี้ยังหมดสติเพราะเสียเลือดไปมาก รออีกหน่อย หมอบอกว่านอนพักสักตื่นก็น่าจะฟื้นแล้ว”
เมื่อเห็นว่าลู่เจิ้นถิงปลอดภัยดี กัวเหมี่ยวกับคนอื่น ๆ ก็พลอยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ซูอันถามถึงสถานการณ์ทางเสิ่นหรูอี้อีกครั้ง
ทั้งสามจึงเล่าเรื่องของเสิ่นหรูอี้ให้ฟัง
ตอนนี้เฉิงซือหยวนเป็นคนรับช่วงจัดการเรื่องนี้ หากได้ผลอย่างไรก็จะแจ้งให้พวกเขาทราบ