หวังเว่ยหัวรีบไปขอโทษเจ้าหน้าที่ของสหกรณ์ประชาคมทันที
ต่อจากนี้เขาจะควบคุมดูแลและอบรมเสิ่นหรูอี้ให้ดี จะไม่ปล่อยให้เสิ่นหรูอี้หรือปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทคนอื่น ๆ ทำเรื่องที่สร้างความเสียหายต่อผลประโยชน์ของสหกรณ์ประชาคมอีกเด็ดขาด
พอหวังเว่ยหัวพูดจบ เจ้าหน้าที่ของสหกรณ์ประชาคมก็เอ่ยว่า “หัวหน้าหน่วยผลิตหวัง เลขาธิการเจียงของเราบอกแล้วว่า ปัญญาชนเสิ่นคนนี้ต้องถูกลงโทษอย่างหนัก
ให้เธอเก็บข้าวของให้เรียบร้อย พวกเราจะส่งเธอไปดัดนิสัยที่ฟาร์มโดยตรง”
พอได้ยินเจ้าหน้าที่พูด เสิ่นหรูอี้ก็ลนลานขึ้นมาทันที
เธอคิดว่าแค่ถูกตำหนิและอบรมสั่งสอนก็คงพอแล้ว ที่ไหนได้ยังจะส่งเธอไปฟาร์มอีกหรือ?
ชีวิตในชนบทก็ลำบากมากอยู่แล้ว ถ้าต้องไปดัดนิสัยที่ฟาร์ม เสิ่นหรูอี้คิดว่าชีวิตของตัวเองคงยิ่งยากลำบากกว่าเดิม
เสิ่นหรูอี้รีบโวยวาย “ฉันไม่ไปฟาร์ม ฉันไม่ไป!”
เมื่อเห็นเสิ่นหรูอี้เริ่มอาละวาด หวังเว่ยหัวก็ทำหน้าบึ้ง ตำหนิเธอเสียงเข้ม “ปัญญาชนเสิ่น การที่ผู้นำสหกรณ์ประชาคมส่งเธอไปดัดนิสัยที่ฟาร์ม ถือว่าลงโทษเธอสถานเบาแล้ว
การติดสินบนเป็นความผิดอาญา ไม่ได้ส่งเธอเข้าคุก เธอไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ยังกล้ามาอาละวาดอีกหรือ?
เธอมีสิทธิ์อะไรมาอาละวาด?
ด้วยความคิดความอ่านแบบเธอ ต้องเอาไปดัดนิสัยให้ดีเสียหน่อย”
ที่จริงหวังเว่ยหัวกลับดีใจที่ส่งตัวปัญหาประจำอย่างเสิ่นหรูอี้ออกไปได้
ไม่อย่างนั้นถ้าผู้หญิงคนนี้ยังอยู่ในหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถว ไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกบ้าง