สมาชิกหน่วยผลิตคนอื่น ๆ ย่อมไม่มีใครคัดค้านการจัดการของหวังเว่ยหัว
พอมีเครื่องเกี่ยวข้าว ทุกคนก็เบาแรงลงไปไม่น้อย จึงสนับสนุนให้หัวหน้าหน่วยผลิตทำตามคำขอของซูอัน ยิ่งคำขอนั้นไม่ได้เกินเลยอะไรด้วย
วันนี้งานเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงใกล้เสร็จแล้ว ทุกคนต่างรอเวลาเลิกงาน
ตอนนั้นเอง เสิ่นหรูอี้ก็กลับมาที่หน่วยผลิตเสียที
พอเห็นเสิ่นหรูอี้ สีหน้าของหวังเว่ยหัวก็หม่นลง
เพราะเรื่องเครื่องเกี่ยวข้าว เขาถึงกับลืมเรื่องที่เสิ่นหรูอี้ก่อเอาไว้
พอเธอกลับมา หวังเว่ยหัวก็ตรงเข้าไปตำหนิเสียยกใหญ่ “ปัญญาชนเสิ่น ในที่สุดก็รู้จักกลับมาแล้วหรือไง?
ตอนทำงานเธอกลับหนีงาน คืนนี้ต้องกลับไปเขียนหนังสือสำนึกผิด พรุ่งนี้เช้าหน่วยผลิตจะจัดประชุมให้เธอกล่าวสำนึกผิดเป็นการส่วนตัว”
เมื่อถูกหวังเว่ยหัวตำหนิ เสิ่นหรูอี้ก็กำหมัดแน่น
เห็นเธอเงียบไป หวังเว่ยหัวก็พูดต่อ “ทำไม? ไม่ฟังที่ฉันพูดหรือไง?
ปัญญาชนเสิ่น เธอหนีงาน แถมยังมีทัศนคติไม่กระตือรือร้น ฉันว่าเธอควรถูกส่งไปฟาร์มเพื่อปรับปรุงตัวให้ดีสักหน่อย”
เสิ่นหรูอี้รู้ว่าหวังเว่ยหัวกำลังข่มขู่เธอ
ไม่เขียนหนังสือสำนึกผิด ก็ต้องถูกส่งไปฟาร์ม
แน่นอนว่าเสิ่นหรูอี้ไม่อยากไปฟาร์ม จึงได้แต่พูดอย่างไม่เต็มใจว่า “หัวหน้าหน่วยผลิต ฉัน...ฉันรู้แล้วว่าทำผิด ฉันจะเขียนหนังสือสำนึกผิดค่ะ”
หวังเว่ยหัวเหลือบมองเสิ่นหรูอี้ ก่อนจะพูดเสียงเย็นอีกประโยค “อีกเรื่อง วันนี้เธอยังไม่ได้ขอโทษปัญญาชนซู ตอนนี้กลับมาแล้ว ก็รีบจัดการเรื่องที่ยังทำไม่เสร็จให้เรียบร้อย”