หวังเว่ยหัวนึกถึงเสิ่นหรูอี้ที่หนีไปแล้ว จึงหันไปบอกฉู่เฉิงอวี่ว่า “เอาละ ลดงานของคุณลงอีกครึ่งหนึ่ง แบบนี้พอใจหรือยัง?”
พอหวังเว่ยหัวพูดแบบนี้ ฉู่เฉิงอวี่ก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรต่อจริง ๆ
แต่ทำไมเขายังรู้สึกเหมือนตัวเองเสียเปรียบอยู่ก็ไม่รู้
ถ้ายังได้จับกลุ่มกับลู่เจิ้นถิงและเถาเซี่ยงฉิน อย่างน้อยเขาก็พอจะได้อาศัยใบบุญบ้าง แต่ตอนนี้คงไม่ได้อะไรเลยแน่ ๆ
แถมเขายังต้องอยู่กลุ่มเดียวกับเสิ่นหรูอี้เหมือนเดิม พอถึงเวลาที่เสิ่นหรูอี้ออกไปทำงาน เธอก็คงทำได้ไม่มาก เท่ากับว่าเขาต้องทำงานของคนสองคนอยู่คนเดียวไม่ใช่หรือไง?
หลังจากแบ่งงานกันใหม่แล้ว ซูอันก็ยังไม่ต้องลงนาเหมือนเดิม
เธอใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายประกอบเครื่องเกี่ยวข้าวอีกเครื่องอยู่ที่บ้าน
ส่วนทางเสิ่นหรูอี้ เดิมทีเธอตั้งใจจะไปหาเฉิงซือหยวนที่อำเภอเพื่อระบายความอัดอั้น แต่พอไปถึงสถานีตำรวจอำเภอในช่วงบ่าย เจ้าหน้าที่ด้านในกลับบอกว่าเฉิงซือหยวนออกไปปฏิบัติหน้าที่อีกแล้ว
เสิ่นหรูอี้นึกถึงทุกครั้งที่มาหาเฉิงซือหยวนแล้วเขาไม่อยู่ ก็ยิ่งหงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว
ถ้าหาเฉิงซือหยวนไม่เจอ แล้วเธอจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับเขาจากที่ไหนล่ะ?
เมื่อนึกถึงความไม่เป็นธรรมที่เจอในหน่วยผลิตวันนี้ เสิ่นหรูอี้ก็ไม่อยากปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
เธอจะต้องสั่งสอนซูอันให้ได้!
เสิ่นหรูอี้คิดว่าไหน ๆ ก็มาอำเภอแล้ว งั้นลองสืบดูเสียหน่อยว่าแถวนี้มีอันธพาลอยู่บ้างไหม จะได้จ้างพวกนั้นไปสั่งสอนซูอัน
เสิ่นหรูอี้ลองถามไถ่ดู แล้วก็พบอันธพาลในอำเภออยู่หลายคนจริง ๆ