ดูสิ มีเนื้อมาส่งถึงที่อีกแล้ว
แต่พอซุนซินซินได้ยินว่ามีหมูป่า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
แม้เธอจะไม่เคยเห็นหมูป่ามาก่อน แต่ก็รู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน
ถ้าโดนหมูป่าพุ่งชนเข้า มีหวังได้ตายแน่
พวกปัญญาชนลงชนบทรุ่นก่อนเคยเล่าเรื่องตัวอย่างให้ฟังว่า คนในหน่วยผลิตคนหนึ่งขึ้นเขาไปแล้วเจอหมูป่า ขาข้างหนึ่งถูกเขี้ยวของมันแทงจนบาดเจ็บ ตอนนี้พิการไปแล้ว นอนอยู่บ้านมาหลายปี
พอเห็นซูอันไม่มีปฏิกิริยาอะไร ซุนซินซินก็คิดว่าเธอคงกลัวจนทำอะไรไม่ถูก รีบคว้ามือเธอไว้แล้วพูดว่า “อันอัน อย่ามัวนิ่ง รีบหนีกันเถอะ”
ซูอันกลับตอบว่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว ฉันจะช่วยเธอขึ้นไปบนต้นไม้ก่อน ข้างบนนั้นปลอดภัย”
พูดจบ ซูอันก็ประคองซุนซินซินให้รีบปีนขึ้นไปบนลำต้นใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ
พอซุนซินซินขึ้นไปบนต้นไม้แล้ว ก็ยื่นมือมาทางซูอัน “อันอัน จับมือฉันไว้ เดี๋ยวฉันดึงเธอขึ้นมา”
ในจังหวะนั้นเอง หวังเจาเตี้ยนวิ่งตรงมาทางซูอัน
ด้านหลังหวังเจาเตี้ยนมีหมูป่าตัวใหญ่ร่างอ้วนท้วนวิ่งตามมา
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย! ปัญญาชนซู รีบช่วยฉันเร็ว!”
ซูอัน “……”
เธอถลึงตามองหวังเจาเตี้ยน แล้วด่าในใจว่า “ไอ้เวรเอ๊ย”
ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจล่อหมูป่ามาทางเธอชัด ๆ
ถึงซูอันจะรับมือหมูป่าได้ แต่พฤติกรรมของหวังเจาเตี้ยนก็เท่ากับคิดฆ่าเธอ ผู้หญิงคนนี้ทั้งโง่ทั้งร้ายจริง ๆ
โชคดีที่ซูอันส่งซุนซินซินขึ้นต้นไม้ไปแล้ว ไม่อย่างนั้นซุนซินซินคงหลบการโจมตีของหมูป่าได้ไม่ทันเหมือนเธอ แล้วจะไม่บาดเจ็บหรือไง?