ซูอันยังคงพยักหน้าทักทายลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวอย่างเรียบเฉย
ในเมื่อเป็นปัญญาชนที่ลงชนบทเหมือนกัน อย่างน้อยก็ต้องรักษามารยาทต่อกันไว้
ลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวจัดการหมูป่าได้ตัวหนึ่ง เห็นทีฝีมือคงไม่ธรรมดา
สองคนนี้หายตัวไปมาอยู่ทุกวัน คาดว่าฐานะก็คงไม่ธรรมดาเช่นกัน
หลังแนะนำตัวกันเสร็จ ซูอันก็เดินไปข้างซุนซินซิน แล้วรับตัวเธอลงมาจากต้นไม้
เมื่อเห็นหมูป่าสี่ตัวนอนอยู่บนพื้น อารมณ์ของทุกคนก็เปลี่ยนจากความหวาดกลัวในตอนแรกเป็นตื่นเต้นดีใจ
หมูป่ามากขนาดนี้ จะได้เนื้อมากมายแค่ไหนนะ พอขนกลับไปแล้ว พวกเขาก็จะได้กินเนื้อกันใช่ไหม?
พอนึกถึงรสชาติของเนื้อ ทุกคนก็เริ่มกลืนน้ำลาย
หลินเอ้าตงตั้งใจจะจัดคนมาเฝ้าหมูป่า แล้วให้คนลงเขาไปแจ้งหัวหน้าหน่วยผลิตให้มาขนหมูป่ากลับ
แต่ซูอันเอ่ยว่า “ต้องแจ้งคนมาด้วยเหรอ? พวกเรามีกันตั้งเยอะ ยังขนกลับไปเองไม่ได้อีกหรือไง?”
เหล่าปัญญาชนที่ลงชนบทมองหน้ากันไปมา
หมูป่าตัวหนึ่งหนักสามร้อยชั่ง จะยกลงเขาไหวหรือ?
ซูอันรู้ว่าปัญญาชนหญิงไม่มีแรง จึงหันไปถามปัญญาชนชายสองสามคนในกลุ่ม “พวกคุณสองคนช่วยกันยกตัวหนึ่งไหวไหม?”
เมื่อปัญญาชนชายสบตาซูอัน ก็คิดว่าถ้ายกไม่ไหวคงถูกเธอมองดูแคลนแน่
พวกเขาเป็นผู้ชายตั้งหลายคน จะอ่อนแอขนาดนั้นได้ยังไง
พวกเขาเหลือบมองหมูป่าบนพื้น ก่อนตัดสินใจลองช่วยกันยกดู
แต่พอปัญญาชนชายสองคนเข้าไปยกหมูป่า กลับพบว่าต่อให้ช่วยกันออกแรง หมูป่าบนพื้นก็ยังไม่ขยับเขยื้อน