ซูอันอดทอดถอนใจไม่ได้ว่ามีจักรยานแล้วสะดวกกว่าเยอะ ต่อไปเธอคงล่าสัตว์ได้บ่อย ๆ ต้องเข้าเมืองอำเภออยู่เรื่อย ๆ จักรยานจึงเป็นของจำเป็น
ซูอันกลับมาถึงจังหวะเดียวกับที่สมาชิกหน่วยผลิตเลิกงานพอดี
เมื่อเห็นเธอกลับมา ทุกคนก็พากันหันมาสนใจ
เพราะพวกเขาเห็นว่าซูอันขี่จักรยานกลับมา
ทั้งหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวมีจักรยานเก่าอยู่คันเดียว เป็นของบ้านหัวหน้าหน่วยผลิต แต่ซูอันกลับขี่จักรยานมาอีกคัน!
“โอ๊ย คุณปัญญาชนซู ถึงกับซื้อจักรยานเลยเหรอเนี่ย โธ่เอ๊ย บ้านเธอมีเงินมากเกินไปแล้วมั้ง ถึงกับซื้อจักรยานได้ด้วย!” ป้าคนหนึ่งมองซูอันตาเป็นประกายพลางถาม
สมาชิกหน่วยผลิตเรียกป้าคนนี้ว่าแม่เอ้อร์โก่ว ซูอันเคยเจอเธอตั้งแต่วันแรกที่มาถึงหน่วยผลิต
ตอนแรกป้าแกเห็นซูอันสวย แต่กลับพูดเยาะเย้ยว่าความสวยกินไม่ได้ ไม่อยากให้ลูกชายแต่งงานกับปัญญาชนสาวจากเมืองที่บอบบางราวกับแจกัน สวยแต่รูปจูบไม่หอม
แต่พอเห็นว่าซูอันทำงานได้คะแนนเต็มทุกวัน แถมฐานะทางบ้านดูไม่เลว ป้าแกก็เริ่มคิดอะไรบางอย่าง
ถ้าลูกชายของเธอได้แต่งงานกับซูอัน ต่อไปบ้านเธอคงร่ำรวยไม่ใช่หรือ?
ให้ซูอันทำงานทั้งหมด ส่วนเงินของซูอันพวกเธอก็เอามาใช้ได้ด้วย
แถมดูจักรยานที่ซูอันขี่สิ โอ้โฮ เท่ไม่เบาเลย
พอซูอันแต่งเข้าบ้านเธอ จักรยานคันนี้ก็ต้องเป็นของบ้านเธอไม่ใช่หรือ?
ซูอันยังไม่รู้ความคิดของแม่เอ้อร์โก่ว ถ้ารู้เข้าคงต้องถามว่าเมื่อคืนป้านอนหนุนหมอนแบบไหน ถึงได้ฝันกลางวันได้เป็นตุเป็นตะขนาดนี้