แต่พอนึกถึงช่วงนี้ที่ตัวเองตามซูอันไปกินของอร่อยตั้งหลายอย่าง กัวเหมี่ยวก็คิดว่า ต่อให้ไม่เห็นแก่หน้าลู่เจิ้นถิง เห็นแก่ซูอันแล้วช่วยตุนฟืนกับของป่าสักหน่อยก็เป็นเรื่องสมควร
กัวเหมี่ยวที่ขึ้นไปนอนบนเตียงเตาแล้วจึงดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกจากเตียงลงมาอีกครั้ง
“ไปสิ”
ทั้งสองมุ่งหน้าไปบนเขาด้วยกัน
ซูอันนอนหลับพักผ่อนยามบ่ายอยู่ที่บ้าน
แต่ซุนซินซินกับลู่หว่านถิงไม่ได้ว่างเลย
เด็กสาวทั้งสองกำลังยุ่งกับการทำผักดอง
ลู่หว่านถิงรับหน้าที่ล้าง ส่วนซุนซินซินเป็นคนหมัก
นอกจากผักดองแล้ว ซุนซินซินยังทำไข่เค็มไว้ด้วย
ก่อนฤดูหนาวจะมาถึง ถ้าพวกเธออยากใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ ก็ต้องเตรียมข้าวของที่จำเป็นเหล่านี้ให้พร้อม
ทั้งสองคนทำกันเองได้สบาย ๆ จึงไม่จำเป็นต้องให้ซูอันยื่นมือเข้าช่วย
พอทั้งคู่เพิ่งทำงานเสร็จ ข่าวคราวซุบซิบก็แพร่ไปทั่วหน่วยผลิต
ทั้งสองไม่สนใจงานที่อยู่ในมืออีก รีบเคาะประตูห้องซูอัน อยากชวนเธอไปดูเรื่องสนุกด้วยกัน
ซูอันถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
ซุนซินซินตอบว่า “ป้าสวีเฟิ่งเสียมาชวนพวกเราไปดูเรื่องสนุกน่ะ”
พอได้ยินว่ามีเรื่องสนุกให้ดู ซูอันก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
ตอนนี้ไม่มีอะไรทำ น่าเบื่อจะตาย
เธอกำลังเบื่ออยู่พอดี พอมีเรื่องสนุกเกิดขึ้นแบบนี้ แน่นอนว่าต้องไปดูสักหน่อย
เด็กสาวทั้งสามจึงรีบออกจากบ้านไปด้วยกัน
ไม่ต้องเสียเวลาหาสถานที่ แค่วิ่งตามทิศทางที่พวกสมาชิกหน่วยผลิตมุ่งไปก็พอ