ลู่เจิ้นถิงเหลือบมองลู่หว่านถิง พลางคิดว่าเขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของยัยนี่หรือเปล่า ทำไมในใจเธอถึงให้ความสำคัญกับซูอันมากกว่าเขาเสียอีก
ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ยัยนี่ชอบซูอันและคอยปกป้องซูอันมากหน่อย ลู่เจิ้นถิงก็ยินดีที่เห็นเป็นแบบนั้น
กัวเหมี่ยวยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มหน้าทะเล้นพลางพูดกับลู่หว่านถิงว่า “หว่านถิง เรื่องนี้เธอไม่ต้องห่วงหรอก พี่ถิงไม่กล้ารังแกพี่อันแน่นอน ถ้าเขากล้ารังแกพี่อัน กำปั้นของพี่อันก็ไม่ใช่ของประดับนะ ถึงตอนนั้นใครจะเสียเปรียบก็ยังไม่แน่หรอก”
พอกัวเหมี่ยวเตือนขึ้นมา ลู่หว่านถิงก็นึกได้ว่าฝีมือการต่อสู้ของพี่อันไร้คู่ต่อกร ต่อให้เป็นพี่ชายแท้ ๆ ไปอยู่ตรงหน้าพี่อัน ก็ใช่ว่าจะได้เปรียบเสมอไป
เพราะงั้นสุดท้ายแล้วใครรังแกใครก็ยังไม่แน่จริง ๆ
ลู่เจิ้นถิง: “……”
พวกเขาคิดกับเขาแบบนี้ได้ยังไง?
คนรักที่เขาอุตส่าห์ตามจีบจนได้มา เขาตั้งใจจะทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือ ไม่ใช่เอาไว้รังแกสักหน่อย
เรื่องที่ว่าซูอันจะถูกเขารังแกหรือไม่นั้น ไม่ต้องเป็นห่วงเลย
ซูอันเองก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องกังวล ถ้าลู่เจิ้นถิงกล้ารังแกเธอ เธอจะทำให้ผู้ชายคนนี้จำไปจนตาย
อีกอย่าง เธอก็มีขา วิ่งหนีเองได้
คบกับคนที่ไม่ดีกับเธอไปจะมีประโยชน์อะไร?
ซูอันจึงพูดอย่างหยิ่ง ๆ ว่า “วางใจเถอะ แค่ฉันไม่รังแกคนอื่นก็ดีแค่ไหนแล้ว ใครกล้ารังแกฉัน ฉันไม่ปล่อยเขาไว้แน่”
ในเมื่อซูอันพูดถึงขนาดนี้ แถมยังคบกับลู่เจิ้นถิงแล้ว ทุกคนก็ย่อมร่วมยินดีกับทั้งคู่ หวังว่าซูอันกับลู่เจิ้นถิงจะมีความสุขเมื่อได้อยู่ด้วยกัน