ซูอันเห็นท่าทางร้อนใจที่หลิวเผิงรีบอธิบาย ก็รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้คิดอะไรกับเธอ เธอแค่หยอกเขาเล่นเท่านั้น
“อืม พี่รู้แล้ว เอาแค่นี้แหละ น่าจะพอกินแล้ว ถ้าไม่พอค่อยสั่งเพิ่ม”
หลิวเผิงพยักหน้า “ได้ครับพี่ งั้นเอาตามนี้”
พนักงานเสิร์ฟเคยเห็นซูอันมาก่อนแล้ว พอเห็นเธอสั่งอาหารมากมายขนาดนี้จึงไม่รู้สึกแปลกใจเลย
เธอยังแอบอิจฉาซูอันอยู่บ้าง ผู้หญิงคนนี้ร่ำรวยจริง ๆ คนทั่วไปมาร้านอาหารของรัฐ จะมีใครกล้าสั่งอาหารมากมายขนาดนี้กินกันล่ะ?
ทั้งสองสั่งอาหารเสร็จก็นั่งลงทันที
รอไม่นาน อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ
หลิวเผิงจึงได้เห็นกับตาว่าซูอันกินเก่งขนาดไหน
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา หลิวเผิงคงไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะกินจุได้ขนาดนี้
แต่พอนึกถึงว่าซูอันเก่งกาจถึงเพียงนั้น เขาก็คิดว่าคนเก่งย่อมมีจุดพิเศษเป็นธรรมดา
เมื่อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว ซูอันก็กล่าวลาหลิวเผิง ก่อนมุ่งหน้าไปหาเหล่าคนของสวีเว่ย
แน่นอนว่าก่อนไป ซูอันก็ซื้อของติดมือไปให้เด็ก ๆ เหมือนเคย
เด็ก ๆ ชอบกินขนมหวาน ซูอันจึงซื้อทอฟฟี่ผลไม้สองชั่ง แล้วก็ขนมเค้กไข่อีกสองชั่ง
ในมิติเธอยังเก็บเนื้อสัตว์ป่าไว้ด้วย มีเนื้อหมูป่าสดหลายสิบชั่ง และเนื้อหมูป่าหมักไว้อีกหลายสิบชั่ง
ครั้งนี้ซูอันตั้งใจเอาเนื้อไปให้เด็ก ๆ ทางฝั่งสวีเว่ยกินกัน
ถึงซูอันจะทิ้งเงินกับคูปองไว้ให้พวกเขา แต่คูปองซื้อเนื้อมีไม่มาก