ตอนซูอันไปถึงบ้านของหลิวเผิง เขาเพิ่งกินมื้อกลางวันเสร็จพอดี
เดิมทีเขากำลังจะออกจากบ้าน แต่ก็เห็นซูอันมาหา
พอเห็นซูอัน หลิวเผิงยังนึกว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า
แต่พอเพ่งมองชัด ๆ ก็เป็นซูอันจริง ๆ
“พี่สาว มาแล้วเหรอ!”
ซูอันพยักหน้า แล้วบอกหลิวเผิงว่า “ฉันซ่อมวิทยุมาอีกสองเครื่อง เอามาให้เธอ”
พูดจบ เธอก็ยื่นวิทยุที่ซ่อมเสร็จแล้วสองเครื่องให้หลิวเผิง
หลิวเผิงรับไปอย่างดีใจ “พี่มาได้จังหวะพอดีเลย วิทยุสามเครื่องที่พี่ให้ผมก่อนหน้านี้ ผมเพิ่งขายหมดเมื่อวาน
นี่เงินค่าวิทยุสามเครื่อง พี่รับไว้เถอะ”
พูดพลาง หลิวเผิงก็ยื่นเงิน 240 หยวนให้ซูอัน
ก่อนหน้านี้ซูอันบอกว่าเธอจะเอาเงินแค่เครื่องละ 80 หยวน ส่วนหลิวเผิงจะนำไปขายด้วยความสามารถของตัวเอง เงินที่ขายได้เกินจากนั้นก็ถือเป็นค่าตอบแทนของเขา
ซูอันไม่ได้ปฏิเสธ รับเงินมา 24 ใบ เป็นธนบัตรใบละ 10 หยวนทั้งหมด
หลังจากซูอันรับเงินส่วนที่ควรได้แล้ว หลิวเผิงก็ยื่นธนบัตรใบละ 10 หยวนให้อีกสองใบ “พี่ เงิน 20 หยวนที่พี่ยืมให้ผมคราวก่อน ผมเอามาคืนพอดี ขอบคุณพี่มากจริง ๆ หมอบอกว่าโชคดีที่พาคุณปู่ไปทันเวลาแล้วได้กินยาและรักษา ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้อาการป่วยลากยาวต่อไป ยังไงก็ต้องกลายเป็นปอดบวม ถึงตอนนั้นอาการคงหนักกว่าเดิมและรักษายากขึ้น”
ถึงซูอันจะไม่ได้เร่งให้หลิวเผิงคืนเงิน แต่เขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรไม่คืน