หลังผ่านฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงมาสองวัน เสิ่นหรูอี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงไปหาหวังเว่ยหัวเพื่อขอลา
ถ้ายังทำต่อไป เสิ่นหรูอี้รู้สึกว่าตัวเองคงเหนื่อยจนล้มพับแน่
คนอื่นต้องทำงานเพื่อสะสมแต้มแรงงาน แต่เธอไม่จำเป็นต้องทำ
แต้มแรงงานไม่พอก็แค่ใช้เงินซื้ออาหารมากินก็พอ
คิดได้ดังนั้น เสิ่นหรูอี้จึงไปหาหวังเว่ยหัว “หัวหน้าหน่วยผลิตคะ ฉันไม่ค่อยสบาย อยากขอลาค่ะ”
พอหวังเว่ยหัวเห็นเสิ่นหรูอี้มาขอลา เขาก็ปฏิเสธทันที “สหายเสิ่น ตอนนี้เป็นช่วงสำคัญของฤดูเก็บเกี่ยว คนทั้งหน่วยผลิตกำลังเร่งเก็บเกี่ยวให้เสร็จโดยเร็ว ในช่วงนี้ถ้าไม่ใช่กรณีจำเป็นจริง ๆ ก็ไม่อนุญาตให้ลา”
เมื่อถูกหวังเว่ยหัวปฏิเสธ เสิ่นหรูอี้ก็ไม่ยอมแพ้ “แต่หัวหน้าหน่วยผลิตคะ ฉันไม่เหมือนคนอื่น ฉันไม่จำเป็นต้องสะสมแต้มแรงงาน แต้มไม่พอฉันก็ใช้เงินซื้อเอาได้ค่ะ”
หวังเว่ยหัวตำหนิเสิ่นหรูอี้ทันที “สหายเสิ่น ความคิดและจิตสำนึกของคุณมีปัญหามาก
คุณมีเงินจริง และก็ซื้อแต้มแรงงานกับอาหารได้จริง
แต่ความคิดแบบนี้คือสุขนิยมของชนชั้นนายทุน
ในเมื่อพวกคุณเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท เพื่อช่วยสร้างความเจริญให้ชนบท ก็ต้องไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย
ถ้าทุกคนเอาแต่กลัวลำบาก คอยบ่นนั่นบ่นนี่ แล้วส่วนรวมจะก้าวหน้าได้ยังไง?”
หลังฟังคำตำหนิชุดนี้ ใบหน้าของเสิ่นหรูอี้ก็แดงก่ำ
คนรอบข้างต่างชี้ไม้ชี้มือและวิจารณ์เธอ “นั่นสิ มีเงินแล้วจะวิเศษวิโสมาจากไหน? ไม่อยากทำงานสักนิด นี่มันความคิดสุขนิยมแบบทุนนิยมชัด ๆ ท่าทางคุณหนูของชนชั้นเจ้าที่ดินเลย”