“ใช่แล้ว สหายฉู่ ฉันกับสหายลู่ยังไม่ได้โทษพวกคุณเลยว่าทำให้พวกเราต้องลำบาก แล้วยังคิดจะให้พวกเราช่วยทำงานให้อีก ฝันไปเถอะ”
ฉู่เฉิงอวี่ถูกพูดจนหน้าแดงก่ำ “พวกคุณไม่อยากรีบทำให้เสร็จแล้วกลับไปพักผ่อนเร็ว ๆ หรือไง? ฉันกับสหายเสิ่นทำไม่ไหวจริง ๆ ถ้าพวกคุณช่วยทำเพิ่มอีกหน่อย ตัวเองก็จะได้พักเร็วขึ้นไม่ใช่เหรอ?”
ลู่เจิ้นถิงพูดเสียงเรียบ “ผมไม่รีบ”
เถาเซี่ยงฉินรับคำ “ฉันก็ไม่รีบ ต่อให้ต้องค้างอยู่ในไร่นา ก็อย่าหวังว่าพวกเราจะช่วยทำงานให้เธอเพิ่ม”
ฉู่เฉิงอวี่แทบจะโมโหจนเป็นลม คนสองคนนี้ไม่ยอมเสียเปรียบเลยสักนิดจริง ๆ
เสิ่นหรูอี้ก็โกรธเหมือนกัน เธออยากกลับไปพักผ่อนเร็ว ๆ แต่ตอนนี้ทำได้แค่อดทนอยู่ในไร่นา
ก่อนหน้านี้เธอเคยสัมผัสความลำบากของการลงชนบทมาแล้ว แต่พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง เธอถึงได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่าความทุกข์ยากเป็นอย่างไร
……
เช้าวันถัดมา ซูอันตื่นแต่เช้า กินอาหารเช้าเสร็จก็เตรียมออกเดินทางเข้าเมือง
ซุนซินซินตั้งใจทำของกินให้เธอพกติดตัวไปด้วย เผื่อหิวขึ้นมาจะได้กินรองท้อง
ซูอันขี่จักรยานเข้าอำเภอก่อน จากนั้นค่อยนั่งรถจากอำเภอเข้าเมือง
เธอไปถึงโรงงานเครื่องจักรประจำเมืองราว 11 โมง
ซูอันตรงไปหาผู้อำนวยการเผิงเพื่อถามเรื่องเครื่องยนต์
พอรู้ว่าซูอันต้องการเครื่องยนต์ ผู้อำนวยการเผิงก็ลำบากใจอยู่บ้าง แต่หลังจากลังเลครู่หนึ่งก็พูดว่า “สหายซู เครื่องยนต์ในโรงงานเรามีโควตาจำกัด ผมขอให้คุณได้มากที่สุดสองเครื่อง มากกว่านั้นคงไม่ได้ คุณว่าได้ไหม?”