ซูอันไม่คิดว่าตัวเองทำเกินไป ยังคงกินอย่างสบายอารมณ์ต่อไป
สมาชิกหน่วยผลิตคนอื่น ๆ ต่างคิดว่าซูอันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย หลิวว่างฝูต้องการเนื้อ ใครจะยอมเอาเนื้อให้คนอื่นกินฟรี ๆ กันล่ะ?
ลู่เจิ้นถิงมองท่าทางของซูอันแล้วรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้... ช่างพิเศษจริง ๆ
ท่าทางที่เธอตั้งใจแกล้งเด็กนั่น ดูไร้เดียงสาอยู่บ้างแท้ ๆ แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่าเธอน่ารัก
ทุกคนกินข้าวกันต่อ จนสุดท้ายกับข้าวที่ซุนซินซินทำถูกกินจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว
กัวเหมี่ยวกินเสร็จแล้วยังรู้สึกอยากกินต่อ โชคดีที่ตอนเย็นยังได้แวะมากินอีก
มีคนคอยหนุนหลังนี่มันดีจริง ๆ ถ้าซูอันไม่ตกลงให้พวกเขาร่วมวงกินข้าวด้วย เขาจะได้กินกับข้าวอร่อยขนาดนี้ที่ไหนกัน?
หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ ซูอันกับคนอื่น ๆ ก็กลับไปทำงานต่อ
เพราะกลุ่มของซูอันมีคนขยันอยู่หลายคน จึงทำงานเสร็จเร็วกว่ากลุ่มอื่น
เห็นว่ายังเพิ่งบ่ายสองกว่า ๆ ซูอันจึงตัดสินใจไปสถานีรับซื้อของเก่าในตัวอำเภอสักหน่อย
ซูอันบอกซุนซินซินกับลู่หว่านถิงแล้วก็ขี่จักรยานเข้าอำเภอ
ไม่นานซูอันก็มาถึงสถานีรับซื้อของเก่าในอำเภอ
คราวนี้เธอตั้งใจมาดูว่าจะหาอะไหล่สำหรับประกอบเครื่องเกี่ยวข้าวได้หรือไม่
หลังจากค้นหาอยู่ในกองขยะ ซูอันก็หาอะไหล่ที่ต้องการได้เกือบครบแล้ว
แต่ยังขาดเครื่องยนต์อีกหนึ่งเครื่อง
ถ้ามีเครื่องยนต์ก็จะประกอบเครื่องเกี่ยวข้าวได้ แต่ถ้าไม่มี ซูอันก็ต้องประกอบเครื่องยนต์เอง ซึ่งยุ่งยากกว่าอยู่บ้าง