นาน ๆ ทีจะมีคนที่ดูเข้าท่ามาสักคน ถึงร่างกายจะอ่อนแอไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้น่ารำคาญขนาดนั้น
ซูอันมีความคิดความอ่านต่างจากปัญญาชนวัยเยาว์คนอื่น ๆ ที่ยังไม่ได้ลงชนบท เธอรู้ดีว่าหากอยากใช้ชีวิตในหน่วยผลิตให้ราบรื่น ก็ห้ามไปทำให้หัวหน้ากองพลไม่พอใจเด็ดขาด
อย่าคิดว่าหัวหน้ากองพลไม่ใช่ข้าราชการใหญ่แล้วจะไม่มีอำนาจ เขาตัดสินได้โดยตรงว่าชีวิตในหน่วยผลิตของคุณจะเป็นอย่างไร
หวังเว่ยหัวพูดกับซูอันว่า “ได้ ฉันจะรอเธอหนึ่งชั่วโมง น่าจะพอให้พวกเธอซื้อของแล้ว
วางสัมภาระไว้ก่อน ฉันช่วยดูให้”
พอได้ยินหวังเว่ยหัวพูด ซูอันก็โยนสัมภาระของตัวเองลงบนเกวียนเทียมวัวที่เขาขับมาทันที
หวังเว่ยหัวเห็นท่าทางที่ซูอันโยนสัมภาระแล้วก็อ้าปากค้าง
เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ ดูตัวบางขนาดนั้น ใครจะคิดว่าจะมีแรงเยอะขนาดนี้
พอรู้ว่าซูอันมีแรงมาก หวังเว่ยหัวก็ยิ่งพอใจในตัวเธอ
เด็กดีอะไรอย่างนี้ ทั้งมีมารยาท ทั้งมีแรงทำงานเยอะ ไม่เป็นตัวถ่วงแน่นอน
ซุนซินซินก็วางสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ตั้งใจจะไปซื้อของกับซูอันด้วย
หวังเจาเตี้ยนคิดว่าตัวเองก็ควรซื้อของบ้าง จึงเดินตามหลังซูอันกับซุนซินซินไป
ปัญญาชนชายอีกคนก็ไม่ได้เอาของจำเป็นหลายอย่างมาด้วย จึงต้องมาซื้อของที่นี่เหมือนกัน
คราวนี้ซูอันไปสหกรณ์ขายสินค้าเพื่อซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันเป็นหลัก
แปรงสีฟัน ยาสีฟัน กะละมังเคลือบ ผ้าเช็ดหน้า สบู่...