แค้นครั้งนี้เธอจำไว้แล้ว ต่อไปจะต้องทำให้ซูอันอยู่ไม่เป็นสุขแน่
แต่ซูอันไม่ได้เห็นหวังเจาเตี้ยนอยู่ในสายตาเลย คนประหลาดพิลึกพิลั่นตระกูลซูเธอยังรับมือได้ นับประสาอะไรกับคนอย่างหวังเจาเตี้ยน
ซุนซินซินหมดอารมณ์กินข้าวเพราะหวังเจาเตี้ยนมาจับกล่องข้าวของเธอ จึงแบ่งข้าวในกล่องให้เยาวชนผู้มีการศึกษาคนอื่น ๆ ที่เดินทางมาด้วยกัน
ซุนซินซินค่อนข้างรักความสะอาด แต่เยาวชนผู้มีการศึกษาส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นแบบนั้น
พอเห็นว่ามีเนื้อให้กิน ใครจะรังเกียจลง
แน่นอนว่า ซูอันเป็นข้อยกเว้น
เห็นฟันเหลืองอ๋อยเต็มปากของหวังเจาเตี้ยนแล้ว เธอก็กินของที่เปื้อนน้ำลายอีกฝ่ายไม่ลงจริง ๆ
แม้ซุนซินซินจะไม่ได้กินข้าว แต่เธอก็หยิบขนมปังกรอบห่อหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
“กินสิ”
ซุนซินซินยื่นขนมปังกรอบให้ซูอัน
ซูอันไม่ได้เกรงใจ รับมาหนึ่งชิ้นแล้วพูดว่า “ขอบใจนะ”
ซุนซินซินพูดเสียงเบา “ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ”
เมื่อครู่ถ้าไม่ได้ซูอันช่วยพูดแทน พอเห็นท่าทางเท่ ๆ มั่น ๆ ของซูอันแล้ว ซุนซินซินก็แทบจะกลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยของเธออยู่แล้ว
ซูอันเองก็รู้สึกได้ว่าสายตาที่ซุนซินซินมองมานั้นร้อนแรงอยู่ไม่น้อย
เธอยอมรับว่าตัวเองหน้าตาดี แต่เธอไม่ได้ชอบผู้หญิงนะ ไม่ได้สนใจผู้หญิงเป็นพิเศษสักหน่อย
รถไฟแล่นต่อไปเรื่อย ๆ ตอนซูอันเบื่อก็หันไปชมวิวข้างนอก ส่วนเยาวชนผู้มีการศึกษาคนอื่น ๆ ก็คุยกันบ้างเป็นครั้งคราว
ตอนนี้ซูอันกำลังสงสัยว่าเรื่องสนุกทางฝั่งซูกั๋วหัวกับเฉินอ้ายเหมยเริ่มต้นขึ้นหรือยัง