เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: ฉันมีเฮกซ์สีรุ้งนับไม่ถ้วน!

ตอนที่ 19 ฝันร้าย

6 นาที· 1.4K คำ

แม้หมู่บ้านนี้จะเป็นหมู่บ้านเก่า แต่ก็มีทางหนีไฟสองเส้นทาง ลู่สิงหย่วนซึ้งจนน้ำตาแทบไหล ต้องยกให้ความใจดีของหมู่บ้านยุคก่อนจริง ๆ ไม่เช่นนั้น เขาคงหนีไม่พ้นแล้วจริง ๆ

ด้วยผลจากเขี้ยวสุนัขว่องไว ลู่สิงหย่วนได้เปรียบด้านความเร็วเหนือซอมบี้พละกำลังอย่างเด็ดขาด ระยะห่างระหว่างทั้งสองค่อย ๆ ถ่างออก

ลู่สิงหย่วนประเมินคร่าว ๆ ว่าความเร็วเคลื่อนที่ของอีกฝ่ายน่าจะประมาณ 100 เมตรใน 12-13 วินาที ส่วนความเร็วของเขานั้นทะลุ 100 เมตรใน 8 วินาที ถ้าออกแรงอีกหน่อยก็อาจถึง 7 วินาที! ต่อให้โบลต์มาเห็นยังต้องคุกเข่า!

"สมแล้ว ไม่ว่าเกมอะไร ความเร็วเคลื่อนที่ก็สำคัญเสมอ!"

เมื่อเป็นเช่นนี้...

ลู่สิงหย่วนหันกลับไปแล้วลั่นไกปืนอย่างบ้าคลั่ง ระดมยิงใส่ซอมบี้ที่ไล่ตามไม่ลดละด้านหลังเป็นชุด!

ตอนนี้ยังมีเวลาอีกสักพักกว่าจะออกรถ แม้ขึ้นรถไฟแล้วก็ยังต้องเผชิญกับภัยคุกคามของซอมบี้ระดับสองตัวนี้ต่อหน้า!

"ออกเดินทางทันที" สามารถพาเขาออกจากชานชาลานี้ไปได้ทันที หลีกเลี่ยงอันตราย แต่ไอเทมรักษาชีวิตที่สำคัญขนาดนี้ ถ้าใช้ทิ้งไปแบบนี้ก็น่าเสียดายเกินไปแล้ว!

ลู่สิงหย่วนตัดสินใจบีบบังคับตัวเองสักตั้ง!

เพราะอย่างไรเสีย คนเราก็ถูกบีบออกมา!

ถ้าไม่บีบบังคับตัวเองดูบ้าง แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองไม่ใช่จานนั้น?

กระสุนแม้จะสร้างความเสียหายขั้นวิกฤตได้ก็ต่อเมื่อเจาะเข้าไปในกะโหลกของซอมบี้พละกำลังเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าร่างหนาทึบของมันจะต้านทานการโจมตีของกระสุนได้อย่างสมบูรณ์

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป