ให้ตายเถอะ ถ้าแกส่งเสียงแปลก ๆ แบบนี้อีก ฉันจะหาคนมาจัดการแก!
กลัวจัง
"พี่ฉิง เมื่อกี้ที่พูดยังนับอยู่ไหม"
"พูดอะไร"
"ก็ของดีที่เปิดจากหีบสมบัติ แบ่งให้ผมครึ่งหนึ่งไง"
"แค่แกล้งพูดเล่น แกคิดจริงจังเหรอ"
แม่งเอ๊ยไอ้เสี่ยวฉิง แกอย่าให้ฉันเจอตัวดีกว่า!
"ยังไง แกคิดจะทำอะไรฉัน"
เจอตัวเมื่อไหร่ฉันจะร้องแม่แม่ใส่หูนายไม่หยุด
"...ไอ้บ้านี่ยังเป็นมนุษย์อยู่ไหมเนี่ย"
"เฮ้อ! ไม่ปิดบังแล้ว จริง ๆ แล้วไม่ใช่ว่าผมไม่อยากตอบข้อความในทันที แต่เพราะผมลำบากจริง ๆ"
ลู่สิงหย่วนทำท่าเหมือนทุกข์ทรมานพูด
"เล่ามาละเอียด"
"ผมเจอซอมบี้ระดับสองตัวนึง! มันไล่ผม ผมก็วิ่ง; มันไล่ผม ผมก็วิ่ง"
"แล้วไงต่อ"
"ผมวิ่ง มันก็ไล่; ผมวิ่ง มันก็ไล่"
"สุดท้ายล่ะ"
"สุดท้ายมันตาย"
"ง่ายแค่นี้เหรอ"
"ไม่ง่ายแค่นี้! เกือบไม่ได้เจอพี่ฉิงอีกแล้ว! เป็นเพราะคิดว่าอาจไม่ได้เจอพี่อีก ผมถึงระเบิดพลังแห่งความหวังจากความสิ้นหวัง กัดฟัน กระทืบเท้า แล้วหันกลับมาจัดการมันซะเลย ถึงความเสียหายทั้งหมดจะมาจากผม แต่ครึ่งนึงของความดีความชอบเป็นของพี่แน่นอน!"
"จริงดิหลอกดิ O_o??"
"ผมเป็นคนซื่อ คนซื่อย่อมซื่อตรงมาตลอด ไม่เคยโกหก ไม่เคยหลอกลวง"
"อืม งั้นแบบนี้ ที่ไม่ได้ตอบข้อความในทันที ก็พอเข้าใจได้"
"ต้องเข้าใจได้อยู่แล้ว..."