เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: ฉันมีเฮกซ์สีรุ้งนับไม่ถ้วน!

ตอนที่ 18 ออกเดินทางทันที

6 นาที· 1.3K คำ

"ให้ตาย! ซอมบี้ระดับสอง!?"

เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น ทุกคนแทบจะฉี่ราด!

แค่ซอมบี้ระดับหนึ่งยังรับมือยากขนาดนี้ ระดับสองยิ่งแล้วใหญ่!

มิน่าล่ะลู่สิงหย่วนถึงเผ่นเร็วขนาดนั้น!

นี่คือสัญชาตญาณเฉียบคมของคนระดับเทพงั้นเหรอ?

"เดี๋ยวก่อน!"

พวกเขาหันกลับไปพร้อมกัน แต่กลับพบว่าลู่สิงหย่วนวิ่งไปไกลแล้ว ไม่หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย

แถมเขายังเปิดฉากยิงใส่ซอมบี้พละกำลังตัวนั้นอีก

กระสุนกระทบร่างหนาทึบราวกับภูเขาของมัน แต่ก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์และมีประสิทธิภาพอย่างที่เคยทำกับซอมบี้ทั่วไปได้

ดี

ลู่สิงหย่วนรู้ถึงพลังป้องกันของมันแล้ว จากนั้นก็ยกปลายกระบอกปืนขึ้นเล็กน้อย เล็งไปที่หัว แล้วยิงรัวเป็นชุด

ซอมบี้พละกำลังสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงยกมือขึ้นป้องหน้าผากไว้ กันกระสุนทั้งหมดนั้นไว้ได้

ดี

มันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีจุดอ่อน

ลู่สิงหย่วนพยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วไม่หันกลับไปมองอีก แต่ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนี เพราะซอมบี้พละกำลังตัวนั้นถูกยั่วจนเดือดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

"อ๊ากกก!"

มันแผดเสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว ทางเดินแคบๆ พลันอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดฉุนจัด ร่างมหึมาเคลื่อนไหวดังกึกก้องราวกับรถถังบดขยี้พื้น

จุดอ่อนของซอมบี้พละกำลังคือความเร็วในการเคลื่อนที่ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเขาเทียบได้ เพียงชั่วพริบตาก็มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกมันจับได้!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป