เจ้ารุยสีหน้าหม่นหมอง ราวกับเพิ่งค้นพบจุดสำคัญอะไรบางอย่าง
เป็นเพราะลู่สิงหย่วนสินะ ถึงได้ไม่ยอมรับของขวัญจากฉัน ใช่ไหม?
ไม่แน่ว่าไอ้หมอนี่อาจจะแอบไปนินทาฉันกับมนุษย์หัวสุนัขลับหลังก็ได้
เป็นคนใจดำจริงเชียว!
ตัวเองรอดขึ้นฝั่งแล้ว กลับไปอุดช่องทางให้คนอื่นขึ้นตาม!
สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตจากอีกฝ่าย ลู่สิงหย่วนก็พอเดาในใจได้ว่ามันเป็นเรื่องอะไร
แต่เขาไม่อยากอธิบาย
คนใจดำ คิดอะไรก็สกปรกไปหมด อธิบายไปก็เปล่าประโยชน์
เขาหันไปทางไป๋เซียว
"ไปไหม?"
"ไปสิ"
ไป๋เซียวพยักหน้าทันที
ทั้งสองกำลังจะจากไป จู่ๆ เจ้ารุยก็ลงมือ
เป้าหมายที่เล็งคือมนุษย์หัวสุนัขนั่น
โซ่ในมือกลายเป็นงูพิษสีเงิน พุ่งแทงตรงไปที่มนุษย์หัวสุนัขอย่างรุนแรง!
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำเอาลู่สิงหย่วนกับไป๋เซียวตกใจไม่น้อย
คิดไม่ถึงว่าเจ้ารุยจะบ้าขนาดนี้
"เชิญไม่กิน ต้องมากินบังคับ ฉันให้หน้ามากไปแล้วล่ะ!"
เจ้ารุยเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ฝีมือของลู่สิงหย่วน เธอเพิ่งได้เห็นมาก่อนหน้านี้ ลูกโม่สีแดงเข้มนั่น มีพลังน่ากลัว
เพราะงั้นเธอจึงไม่ได้โจมตีลู่สิงหย่วนโดยสัญชาตญาณ
คนเรามันก็แบบนี้แหละ กลัวคนแข็งแรง รังแกคนอ่อนแอ
ชอบเลือกผลไม้ที่บีบได้ง่ายๆ
เธอใจแคบ คับแค้นใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอโง่
ตรงกันข้าม เธอฉลาดมาก
มองทะลุทุกอย่างมานานแล้ว!
เพียงแต่สิ่งเดียวที่เธอไม่เคยคิดถึง ก็คือมนุษย์หัวสุนัขที่ดูไม่เป็นพิษเป็นภัยตรงหน้า กลับน่ากลัวขนาดนี้!