ลู่สิงหย่วนเหลือบตามองอย่างเซ็ง ๆ
ความตายของเจ้ารุยจะมาโทษเขาได้ยังไงกัน?
เขาไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง
แต่คนของกองทัพแดงเลือดหมูอาจจะไม่คิดแบบนั้น
หีบสมบัติระดับหนึ่งสามใบ ไม่รู้ว่าจะเปิดได้อะไรบ้าง
ลู่สิงหย่วนไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
เหรียญรถไฟ ×3
ข้าวอู่ฉาง ×10 กิโลกรัม
ไส้กรอกเสฉวน ×2 กิโลกรัม
น้ำแร่ ×12 ลิตร
ไม้ ×20 หน่วย
โลหะ ×10 หน่วย
แก้ว ×10 หน่วย
ดูรวม ๆ แล้วก็ถือว่าใช้ได้เหมือนกัน
โดยเฉพาะข้าวสารขาววาว เม็ดสวยนี่แหละ ที่ทำให้อารมณ์ลู่สิงหย่วนดีขึ้นมาได้มาก
นับดูแล้ว เขาไม่ได้กินข้าวสวยมานานมากแล้ว
แถมยังทำให้กระเพาะอาหารของคนใต้แบบเขาต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อย
ส่วนหีบสมบัติระดับหนึ่งของกู้หว่านฉิง ก็เปิดได้วัสดุอัปเกรดพื้นฐานเป็นกองโต
ถือว่าเข้าทางเธอพอดี เพราะเธอก็กำลังพยายามเก็บวัสดุเพื่ออัปเกรดไปขั้นสามอยู่เหมือนกัน
กู้หว่านฉิง: "ฝั่งเธอยังฝนตกอยู่ไหม?"
ลู่สิงหย่วนมองออกไปนอกหน้าต่าง
โลกทั้งใบยังคงมืดครึ้มไปหมด มองแล้วรู้สึกหดหู่ใจจริง ๆ
ฝนปรอย ๆ ที่ตกไม่ขาดสายยังไม่มีทีท่าจะหยุด ทิ้งรอยน้ำเป็นทางยาวไว้บนกระจกรถ
นี่แหละคือฤดูฝนพรำ ชื้นแฉะ เหนียวหนึบ
เธอรู้สึกไหมว่าข้างตู้โดยสารมันชื้นขึ้นเรื่อย ๆ? กางเกงในที่ฉันซักเมื่อคืน ตอนเช้ายังแห้งไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่พอฉันไปจับดูเมื่อกี้ กลับชื้นเหมือนเดิมเลย
ผู้หญิงก็ชอบความสะอาดเป็นธรรมดา เมื่อเทียบกับลู่สิงหย่วนที่ยังไม่ได้อาบน้ำชำระตัวจริงจังสักครั้ง ฝ่ายกู้หว่านฉิงอาบไปหลายรอบแล้ว
"..."