ซ่อนเร้นวังวนอีกชั้นหนึ่ง
ต้องเรียกว่าซ่อนเร้นวังวนอีกชั้นหนึ่งจริงๆ
บ้านหมาแห่งนี้สะอาดและเป็นระเบียบกว่าที่คิดไว้มาก ไม่มีกลิ่นเหม็นใดๆ เลย
มันมีโครงสร้างรูปไข่ แบ่งออกเป็นสามชั้นคือชั้นบน ชั้นกลาง และชั้นล่าง
ชั้นหนึ่งวางหนังสือหลากหลายประเภท แต่ละเล่มเป็นหนังสือเล่มใหญ่ที่ดูยากลึกซึ้ง ทั้งหนาและหนัก
ชั้นสองเป็นที่สำหรับนอนโดยเฉพาะ มีเตียงเรียบง่ายพร้อมห้องน้ำส่วนตัว
ชั้นสามเป็นห้องทดลอง ซึ่งยังทำหน้าที่เป็นห้องเก็บสมบัติไปด้วย
“หนังสือเหล่านี้...”
ลู่สิงหย่วนอยากรู้จริงๆ ว่าโลกของขบวนรถไฟนั้นเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงแบบไหน
แต่พอเปิดดู... ให้ตายเถอะ ทำไมทั้งหมดเป็นรูปหมาตัวเมียซะได้
“เอ่อ ๆ”
มนุษย์หัวสุนัขก็ไม่คิดว่ามือของลู่สิงหย่วนจะซนขนาดนี้ มันไอแห้งๆ สองครั้ง พร้อมกับดีใจที่เขาไม่ได้เปิดอีกเล่มหนึ่ง เพราะอีกเล่มนั้นเนื้อหาภายในยิ่งเร้าใจกว่า มันคือสิ่งที่ใช้ฆ่าเวลายามคืนเหงา
“ผมเข้าใจหมดแหละ ผมก็ดูบ่อยเหมือนกัน”
ลู่สิงหย่วนรีบพูดขึ้น
“นี่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์... เอ่อ จะว่าไปก็เป็นเรื่องธรรมดาของหมาได้เหมือนกัน”
[ความชอบใจของมนุษย์หัวสุนัขที่มีต่อคุณ +10]
[ความชอบใจปัจจุบันคือ 80]
จริงอย่างที่ว่า วิธีที่ดีที่สุดสำหรับผู้ชายกับผู้ชายในการกระชับความสัมพันธ์ คือการคุยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
“แต่ของคุณมันดูซ้ำซากไปหน่อยนะ มีแต่แนวฝรั่งทั้งนั้น ไว้มีโอกาสผมจะหาหนังเอเชียมาให้แน่นอน”
มนุษย์หัวสุนัขซาบซึ้งใจสุดๆ “พี่น้องแท้ๆ! พี่น้องแท้ๆ เลย!”
ระหว่างที่เดินผ่านชั้นสอง ลู่สิงหย่วนก็ชำเลืองมองเตียงนั้น
เตียงถูกแขวนลอย เหมาะมากสำหรับการซ่อนของที่ไม่ควรให้ใครเห็น
เมื่อถึงชั้นสาม ห้องทดลองที่ว่านี้ ที่แท้ก็เป็นห้องวิจัยอาหารนี่เอง คิดไปไกลว่ามันจะลึกซึ้งอะไรแบบนั้น ถ้างั้นก็สบายใจได้เลย
“เอาเลย เปิดคลังสมบัติของฉันให้ดู”