ระบบไฟฟ้าในหมู่บ้านพังไปนานแล้ว อีกทั้งลิฟต์เก่า ๆ นั่นก็ไม่มีใครกล้าใช้ ได้แต่เดินตามลู่สิงหย่วนขึ้นบันไดไป
เพิ่งก้าวเข้าสู่เขตชั้นหนึ่ง ซอมบี้หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมมืดไหนสักแห่ง พร้อมส่งเสียงคำรามแหบพร่า
เทียบกับท่าทีหวาดผวาของคนอื่น ๆ แล้ว ลู่สิงหย่วนกลับดูสงบนิ่งผิดปกติ
เขาลั่นไก ยิงกระสุนใส่หัวซอมบี้จนแตกกระจุยราวกับผลแตงโม ของเหลวสีแดงขาวกระเด็นเลอะพื้น ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่ว
จากนั้น ซอมบี้ตัวอื่นที่ตื่นขึ้นเพราะเสียงดังก็ถูกดึงดูดเข้ามาด้วย
ไม่ปล่อยให้พวกมันเข้าใกล้ตัวได้ ลู่สิงหย่วนเหนี่ยวไกต่อไป
กระสุนทุกนัดพุ่งทะลวงเข้าใส่หัวพวกมันอย่างแม่นยำ
ก็จริงอย่างว่า เรื่องต่อให้ไม่คุ้นเคยแค่ไหน ทำซ้ำสักหมื่นครั้ง เจ้าก็กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญได้
ในที่สุดลู่สิงหย่วนก็ถอดหมวก "เจ้าพ่อหวดโดนแต่ลม" ลงเสียที
อันตรายบนชั้นนี้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
ทุกคนหันมามองลู่สิงหย่วน เขาดีดนิ้วเป๊าะ พวกเขาถึงได้แย่งชิงกันวิ่งเข้าหาห้องที่เล็งไว้แต่แรก ห้องใหญ่สุดตรงกลางชั้นนั้นย่อมสงวนไว้ให้ลู่สิงหย่วน
เขาใช้เท้าถีบประตูเปิด ยืนยันว่าไม่มีอันตราย แล้วจึงเริ่มค้นหา
ในห้องครัวทางซ้ายมือตรงประตูเข้าไป มีเส้นหมี่หนึ่งถัง น้ำมันถั่วลิสงครึ่งถัง ข้าวอู่ฉางต้าต้าหม่า*เหลือครึ่งกระสอบ เครื่องปรุงรสหลายรายการ และถุงยางใช้แล้วครึ่งกล่อง
???
เจอถุงยางในครัวนี่มันโคตรมีชีวิตชีวาจริง ๆ
ต่อด้วยห้องนั่งเล่น แล้วก็ห้องน้ำ