ในที่สุดที่สุด
หีบสมบัติระดับหนึ่งใบนี้ก็ตกอยู่ในมือของลู่สิงหย่วน
ไป๋เซียวไม่ใช่คนที่ใจอ่อนกับผู้หญิง
ลู่สิงหย่วนยิ่งไม่ใช่
เพียงแต่ในใจของเขายังอดถอนหายใจไม่ได้
ยังไงก็ต้องเป็นพี่ฉิงของฉันถึงจะดี
เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมต่างกันขนาดนี้?
พี่ฉิงซื่อสัตย์ที่สุด!
เจ้ารุยในใจแค้นมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
นางรู้ดีถึงช่องว่างระหว่างตัวเองกับลู่สิงหย่วนและไป๋เซียว
จะจัดการคนเดียวก็ยากแล้ว จะให้เป็นศัตรูกับทั้งสองคนยิ่งไม่ต้องพูดถึง
นางเพียงจดจำความแค้นนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ
“งั้นฉันเลือกหีบสมบัติก่อน พวกนายไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
ไป๋เซียวคิดอยู่นิดหน่อย ช่างเถอะ ไม่อยากยุ่งกับนางมาก ให้เลือกก่อนก็ได้ไม่เสียหาย
แต่หลังจากเจ้ารุยเลือกเสร็จ นางก็กลับมาสนใจหีบสมบัติในมือของลู่สิงหย่วนอีก รู้สึกว่าหีบของตัวเองดูไม่ดีเท่าของอีกฝ่าย
ลู่สิงหย่วนไม่มีอารมณ์จะมาประโลมนาง
เลือกเองแล้วจะโทษใครได้?
เจ้ารุยโกรธจนกัดฟันกรอด
ก็ในตอนนั้นเอง นางเหลือบไปเห็นเงาร่างที่ซ่อนอยู่ในความมืดเข้าโดยบังเอิญ ก็ตกใจจนสะดุ้ง
“มีสัตว์ประหลาด!”
สุดสัญชาตญาณ เรียกโซ่ตรวนออกมา แสดงท่าทีก้าวร้าวอย่างรุนแรง
ลู่สิงหย่วนขนหัวลุก
เขาจำคำพูดของกู้หว่านฉิงได้อย่างชัดเจน
มนุษย์หัวสุนัขนี่อย่างน้อยก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวระดับห้าขึ้นไป!