คราง คราง คราง……
รถไฟแล่นไปบนรางที่กำหนด มุ่งหน้าต่อไปไม่หยุด
ดูให้ดี!
ชายที่ชื่อเสี่ยวไสวคนนี้ วันนี้ตัดสินใจทำดี ๆ กับตัวเองสักหน่อย
“ฟู่!”
ห่วงโลหะของกระป๋องเป๊ปซี่ถูกดึงเปิด ฟองสีขาวปะทุขึ้นมา ลู่สิงหย่วนแหงนคอกรวดเดียวหมดไปครึ่งกระป๋อง แล้วเรอออกมาเป็นเสียงอิ่มหนำ
รอให้ประสาทที่ตึงเครียดได้ผ่อนคลายลงบ้าง เขาถึงลุกขึ้นเริ่มงาน ขนรถไฟฟ้าที่กองอยู่ในตู้ขบวนแรกไปยังตู้ที่สอง
ใช่แล้ว ตอนนี้เขาได้กลายเป็นผู้ควบคุมขบวนรถไฟระดับสองผู้ทรงเกียรติแล้ว ได้ครอบครองตู้ใหม่หมดจดอีกหนึ่งตู้
ก็เพราะแบบนี้ เขาถึงสามารถขนย้ายสิ่งของบนรถของชายหัวล้านและสาวผมลอนใหญ่มาได้อย่างราบรื่น ไม่เสียของแม้แต่น้อย
ก็เพราะว่าวัสดุอัปเกรดมันหายากขนาดไหน ลู่สิงหย่วนซาบซึ้งดี
ส่วนขบวนรถไฟของทั้งคู่ก็ถูกแยกออกเป็นกองวัสดุอย่างราบรื่นเช่นกัน วางไว้ที่ท้ายตู้ที่สอง
แม้จะเป็นแค่รถไฟระดับหนึ่ง แต่วัสดุที่ได้หลังแยกออกก็มากมายเกินกว่าที่คิดไว้มากนัก
“นี่มันไม่ใช่การสนับสนุนให้ผู้ควบคุมขบวนรถไฟฆ่าฟันกันเองทางอ้อมรึไง?”
ลงไปสำรวจที่ชานชาลา ก็ต้องเผชิญกับสัตว์ประหลาดดุร้ายที่ไม่มีใครรู้จัก แต่การทำร้ายคนด้วยกัน ง่ายและสะดวกกว่ามาก แถมผลตอบแทนยังมากกว่า
ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ลู่สิงหย่วนรีบลุกไปวิดพื้นอีกสองครั้ง
คนดีๆ จะกลายเป็นเมียคนนะ!
ไม่ทุ่มเทเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง สักวันก็ต้องไปขัดรองเท้าให้คนอื่น