อย่างนี้นี่เอง...
จากข้อความแนบท้ายคำขอเป็นเพื่อนครั้งสุดท้าย ลู่สิงหย่วนก็เดาได้ว่าความจริงเป็นเช่นไร
เขาเพิกเฉยต่อคำขอเป็นเพื่อนพวกนั้นแล้วเข้าไปในช่องแชท
ในช่วงแรก
บรรดาผู้ควบคุมขบวนรถไฟยังคงถกเถียงกันเรื่องการคุ้มครองมือใหม่ที่หายไป
"พอไม่มีการคุ้มครองมือใหม่แล้ว นี่หมายความว่ารถไฟของฉันจะถูกสัตว์ประหลาดพวกนั้นโจมตีหรือเปล่า?"
"ฉันเรียกร้องให้เกมยืดระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่ไปจนถึงสถานีที่เจ็ด! สามสถานีนี่สั้นเกินไป ฉันยังทำความคุ้นเคยกับโลกนี้ไม่ได้เลย!"
"ท่าทางจะหมอบอยู่ในรถไฟต่อไปไม่ได้แล้ว ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดดุร้าย!"
"ฮือๆ... ฉันไม่เอาแล้ว มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กผู้หญิงอย่างฉัน!"
แต่ไม่นานก็มีคนจับพิรุธได้
"บ้าอะไรเนี่ย? ตาฉันฝาดหรือไง? ทำไมมีผู้ควบคุมขบวนรถไฟเลเวลสองแล้ว? ฉันแค่อยากดูว่ามีคนออนไลน์เหลือเท่าไหร่ ผลกลับเห็นเรื่องชวนตะลึงแบบนี้!"
"หา?! เลเวลสอง??? พวกแกอย่ามาหลอกกันนะ! วัตถุดิบอัปเกรดหายากจะตาย จะอัปเร็วขนาดนี้ได้ไง! เชี่ย...? เป็นเรื่องจริงนี่หว่า!"
"ลู่สิงหย่วน? รู้สึกชื่อผู้ควบคุมขบวนรถไฟคนนี้จะคุ้นๆ นะ? เขาใช่คนที่เอาโค้กมาแลกเหรียญรถไฟเมื่อวานรึเปล่า?"
"เฮ้ย นี่มันเซียนตัวจริง! อัปเลเวลสองได้เร็วขนาดนี้ ฝีมือโหดเกินไปแล้ว!"