ก่อนที่ลู่สิงหย่วนจะมาถึง ชายหัวล้านก็เสนอว่า "จัดการไอ้นี่ซะ!"
"ฆ่าคนเนี่ยนะ? แกบ้าไปแล้วเหรอ!? ฉันทำเรื่องแบบนั้นไม่ลงหรอก!"
สาวผมลอนใหญ่อึ้งไปเลย
"แกโง่หรือไง ฆ่ามันซะ ของบนรถไฟของมันก็จะเป็นของพวกเราทั้งหมด!"
ชายหัวล้านลดเสียงต่ำลงพลางยุยงไม่หยุด
"หรือแกไม่อยากได้น้ำได้อาหารกิน?"
"แกก็เห็นแล้ว แท่นจอดนี้ไม่มีเสบียงเอาชีวิตรอดอะไรเลยนอกจากของที่ใช้สำหรับอัปเกรดบางอย่าง!"
"ปล่อยไว้แบบนี้ แกกับข้าก็ต้องอดตายหิวตายกันทั้งคู่!"
" หรือแกจะรับประกันได้ว่าพรุ่งนี้ตอนถึงแท่นจอดถัดไป จะต้องเจอน้ำกับอาหาร?"
"แกกล้าเดิมพันไหม! แกเดิมพันไม่ไหวหรอก!"
สาวผมลอนใหญ่รูม่านตาสั่นระริก หัวใจดูเหมือนจะสั่นสะท้านไปด้วย!
"เพราะฉะนั้น เพื่อเอาชีวิตรอด เราก็ต้องลงมือฆ่ามันอย่างไร้ปรานี แล้วชิงเสบียงมันมาให้หมด!"
"โลกนี้ไม่มีกฎหมายหรือศีลธรรมใดๆ ทั้งสิ้น เราต้องทำทุกวิถีทาง!"
"แกก็เห็นแล้วว่าไอ้นี่เย็นชาไร้หัวใจขนาดไหน มันไม่มีทางยอมแบ่งน้ำกับอาหารให้พวกเราหรอก!"
ชายหัวล้านพูดถึงตรงนี้ก็ออกแรงบีบไหล่เธอไว้แน่น
"เพราะงั้น ฟังข้านะ ลองเสี่ยงดูสักครั้ง!"
มีดปอกผลไม้ถูกยัดใส่มือเธอ
เธอกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ
เพราะเธอต้องยอมรับว่าตัวเองใจสั่นขึ้นมาจริงๆ!
และสิ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจลงมือสังหารลู่สิงหย่วน ก็คือท่าทีของลู่สิงหย่วนในตอนนี้!