เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจ้ารุย ทั้งหมดนั้นถูกสายตาของลู่สิงหย่วนและไป๋เซียวจับตามองอย่างไม่พลาดแม้แต่น้อย
แต่ทั้งสองคนก็ต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไร ต่างหันกลับมามุ่งมั่นกับการต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้า
ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะจำนวนของค้างคาวขี้พิษนั้นมากเกินไปจริง ๆ
ถึงแม้พวกมันจะบอบบาง แต่ก็ยังต้องระวังตัว
หลังผ่านการต่อสู้อีกกว่าสิบนาที ค้างคาวขี้พิษในถ้ำก็ถูกกำจัดจนหมดสิ้น
"พี่ลู่ฝีมือเหนือชั้นจริง ๆ เจ้าพวกสัตว์ประหลาดเหล่านี้กว่าครึ่งถูกท่านสังหาร ถ้าไม่ได้ท่านไว้ การจะสำรวจชานชาลานี้ก็คงยากยิ่ง"
ไป๋เซียวคารวะซ้ำ ๆ เพื่อแสดงความนับถือ
แต่ในตอนนี้เอง เจ้ารุยก็เดินโซเซพุ่งเข้ามาหาทั้งสองคน
หากกล่าวถึงก่อนหน้านี้ เธอยังมีใบหน้าที่งดงาม สะสวยมีเสน่ห์ ทว่าตอนนี้เธอทำได้เพียงใช้คำว่าอัปลักษณ์และน่ากลัวมาบรรยายได้เท่านั้น
ศีรษะโล้นเตียน เหลือเพียงเส้นผมสองสามเส้นที่ห้อยลงมาที่ด้านข้าง บนกระหม่อมมีแผลเป็นลึกและอัปลักษณ์ ใบหน้าทั้งหมดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ไม่มีความแดงระเรื่อของเลือดแม้แต่น้อย ริมฝีปากก็ซีดขาวน่าหวาดกลัว
"ช่วยหายาน้ำยารักษาพิษให้หน่อย..."
เสียงของเธอแหบแห้ง
เอื้อมมือไปทางไป๋เซียวก่อนเป็นคนแรก
ไป๋เซียวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้า
"ขอโทษที ผมไม่มีของมีค่าประเภทนั้นติดตัว"
เธอจึงรีบหันไปทางลู่สิงหย่วนอีกครั้ง